กลิ่นจางๆ ของไอเกลือจากอ่าวโอซาก้าลอยมาปะทะจมูกพร้อมกับลมเดือนเมษายนที่หอบเอาควา

กลิ่นจางๆ ของไอเกลือจากอ่าวโอซาก้าลอยมาปะทะจมูกพร้อมกับลมเดือนเมษายนที่หอบเอาความเย็นเยียบมาสัมผัสผิวหน้าในจังหวะที่เราก้าวออกจากสถานีนาคาฟุโตะ ผมไม่แน่ใจว่าตอนนั้นเราตกลงแผนการเดินทางกันไว้ว่าอย่างไร หรือบางทีความทรงจำของผมอาจถูกลบเลือนจนเหลือเพียงความรู้สึกของอากาศที่โอบล้อมเราไว้ขณะเดินทอดน่องมุ่งหน้าสู่ クインテッサホテル大阪ベイ โดยไม่มีใครรีบร้อน จังหวะการก้าวเดินของเราในวันนั้นสอดประสานกันอย่างน่าประหลาด ราวกับท่วงทำนองของเพลงที่ไม่ได้ซ้อมมาแต่กลับเข้าจังหวะได้อย่างสมบูรณ์แบบในความเงียบ เมื่อเปิดประตูห้องพักเข้าไป สิ่งแรกที่สัมผัสได้ไม่ใช่ความหรูหราที่ตะโกนบอกตัวตน แต่เป็นความสงบที่ถูกออกแบบมาอย่างประณีต พื้นที่ในห้องสแตนดาร์ด ดับเบิล กว้างขวางพอที่จะให้เราเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระโดยไม่ต้องระวังว่าจะเดินชนกัน แต่ก็ไม่กว้างจนทำให้รู้สึกถึงความโดดเดี่ยวที่คืบคลานเข้ามา ผมหลงรักวิธีที่แสงแดดยามบ่ายทอดตัวเป็นเส้นตรงพาดผ่านเฟอร์นิเจอร์สไตล์คอนเทมโพรารีชิค สีเทาและขาวที่ดูเรียบง่ายกลับสร้างระยะห่างที่พอเหมาะระหว่างเรากับโลกภายนอกที่วุ่นวาย เราทิ้งตัวลงบนเตียงที่นุ่มจนเกือบจะดูดเราลงไปในห้วงความฝัน สัมผัสของผ้าปูเตียงที่เรียบกริบและเย็นเฉียบในตอนแรก ก่อนจะค่อยๆ อุ่นขึ้นตามอุณหภูมิร่างกาย คือความจริงเพียงอย่างเดียวที่ผมปรารถนาจะจดจำไว้ในส่วนลึกที่สุดของใจ เราใช้เวลาส่วนใหญ่ในห้องเพียงเพื่อเฝ้ามองท้องฟ้าของย่านอ่าวโอซาก้าที่ค่อยๆ เปลี่ยนเฉดสีจากสีฟ้าหม่นเป็นสีส้มอมม่วง จู่ๆ เราก็ตัดสินใจเดินออกไปที่ไคยูคังซึ่งอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่นาที ระหว่างทางผมเห็นกลีบซากุระสีชมพูอ่อนปลิวมาติดที่ไหล่ของคุณ ผมไม่ได้บอกคุณในตอนนั้น แต่ผมแอบมองมันอยู่นานราวกับจะหยุดเวลาเอาไว้ ความรู้สึกของการเป็นคนนอกในเมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยผู้คน แต่กลับมีพื้นที่เล็กๆ ให้เราได้ซ่อนตัวในบรรยากาศแบบเออร์บัน รีสอร์ต แห่งนี้เป็นอะไรที่น่าสนใจและเปราะบาง ผมจำรสชาติของไวน์ขาวแช่เย็นจัดที่สั่งมาดื่มในห้องตอนหัวค่ำได้ ความเปรี้ยวที่ปลุกประสาทสัมผัสตัดกับความหวานจางๆ ของขนมท้องถิ่นที่ซื้อติดมือมา รสชาติที่ไม่ได้ซับซ้อนแต่กลับชัดเจนและฝังรากลึกในความทรงจำ เราไม่ได้สนทนากันมากมาย แต่ความเงียบระหว่างเราในคืนนั้นกลับทำงานของมันได้อย่างสมบูรณ์แบบที่สุด ผมรู้สึกว่าความสัมพันธ์ก็เหมือนกับการออกแบบห้องพัก บางครั้งเราไม่ได้ต้องการความอลังการที่ฟุ่มเฟือย แต่ต้องการเพียงพื้นที่ว่างที่พอดีเพื่อให้เราได้เป็นตัวเองในแบบที่ผ่อนคลายที่สุด ผมมองดูคุณที่กำลังหลับปุ๋ยอยู่ข้างๆ ท่ามกลางแสงไฟสลัวที่อาบไล้ผิวหนัง และรู้สึกว่านี่แหละคือจุดที่ถูกต้องที่สุดที่เราควรจะอยู่ด้วยกันในตอนนี้ - ลองเดินทอดน่องไปไคยูคังในช่วงเช้าที่ลมยังเย็นสบายเพื่อซึมซับความสงบของอ่าว - สั่งไวน์ขาวมาจิบในห้องพักกว้างๆ พร้อมเฝ้ามองท้องฟ้าเปลี่ยนสีเหนืออ่าวโอซาก้ายามเย็น