ลูกคนเล็กคว้าเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวผืนยักษ์มาสวม ร่างเล็กๆ ถูกกลืนหายไปในเนื้อผ้าข

ลูกคนเล็กคว้าเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวผืนยักษ์มาสวม ร่างเล็กๆ ถูกกลืนหายไปในเนื้อผ้าขนหนูที่หนานุ่ม เขาพยายามสวมบทบาทเป็นซูเปอร์ฮีโร่ผู้พิทักษ์ห้องพัก แต่ชายผ้าที่ยาวลากพื้นกลับกลายเป็นกับดัก ทำให้เขาสะดุดขาตัวเองล้มลงไปกองกับพรมหนานุ่มใน ホテル ヴィラフォンテーヌ グランド 大阪梅田 ผมมองภาพนั้นจากโซฟา พลางคิดว่าความพยายามที่จะดูเป็นผู้ใหญ่ในชุดที่ใหญ่เกินตัวนั้น คือความไร้เดียงสาที่งดงามที่สุดของวัน --- ผมไม่แน่ใจว่าหัวฝักบัวมิราเบิลซีโร่จะเนรมิตผิวให้ดีขึ้นได้จริงไหม แต่สัมผัสของฟองอากาศขนาดจิ๋วที่ระเบิดตัวเบาๆ บนผิวหนังในห้องน้ำ มันเหมือนการนวดปลอบประโลมที่ร่างกายโหยหาหลังจากเดินลากลูกๆ ฝ่าลมหนาวไปทั่วปราสาทโอซาก้ามาทั้งวัน ความเหนื่อยล้าที่ตกตะกอนอยู่ในกล้ามเนื้อค่อยๆ จางหายไปพร้อมกับไอน้ำสีขาวที่เกาะพราวอยู่บนกระจกเงา --- ในโซนออนเซ็น เสียงน้ำกระเซ็นดังสะท้อนสลับกับเสียงหัวเราะแหลมใสของลูกคนโตที่ตะโกนก้องว่า "ดูนั่นสิ มีปลาด้วย!" ทั้งที่ในบ่อน้ำร้อนไม่มีสิ่งมีชีวิตใดนอกจากพวกเรา ผลปรากฏว่าเป็นเพียงปลายนิ้วเท้าของเขาเองที่พยายามแหย่เพื่อนข้างๆ ความวุ่นวายเล็กๆ นี้ทำให้บรรยากาศที่ควรจะสงบนิ่งกลับดูมีชีวิตชีวา เหมือนจังหวะดนตรีที่ผิดเพี้ยนแต่กลับน่าฟัง --- กลิ่นหอมไหม้จางๆ ของปลาที่ถูกย่างจนขอบเกรียมในมื้อเช้าจากกินซ่า โอโนเดระ เป็นรสชาติที่เรียบง่ายทว่าทรงพลัง ความเค็มอ่อนๆ ของซุปมิโซะร้อนๆ ที่ซดลงคอช่วยปลุกประสาทสัมผัสให้ตื่นตัว พร้อมจะออกไปเผชิญกับลมหนาวเดือนธันวาคมอีกครั้ง ลูกคนเล็กขมวดคิ้วบ่นว่าผักบางอย่างรสชาติประหลาด แต่เขาก็ยังตักมันเข้าปากจนหมดจานอย่างตั้งใจ --- แสงไฟคริสต์มาสจากย่านอุเมดะที่มองเห็นผ่านหน้าต่างห้องสวีท ดูเหมือนกล่องอัญมณีที่ถูกทำหกกระจายอยู่เต็มพื้นเมือง แสงสีทองและสีน้ำเงินวูบวาบตัดกับความมืดมิดของท้องฟ้ายามค่ำคืน ผมนั่งจ้องมองแสงเหล่านั้นแล้วรู้สึกว่า ภายใต้ความเร่งรีบของมหานครแห่งนี้ มีความใจดีบางอย่างซ่อนตัวอยู่เงียบๆ ในรอยต่อของแสงและเงา --- ผ้าปูเตียงสีขาวสะอาดตาที่เคยตึงเป๊ะในตอนแรก กลายเป็นรอยยับย่นที่ไร้ระเบียบหลังจากที่เด็กๆ ใช้มันเป็นสนามกระโดดโลดเต้น ผมทิ้งตัวลงนอนบนความนุ่มนั้น สัมผัสได้ถึงน้ำหนักของความสุขที่มาพร้อมกับความล้าที่แสนหวาน มันเป็นพื้นที่ว่างที่อนุญาตให้ผมถอดหัวโขนของการทำงานออก แล้วกลับมาเป็นเพียงพ่อคนหนึ่งที่ยอมแพ้ต่อความง่วง --- เราทุกคนนอนเบียดกันอยู่บนเตียงใหญ่ในคืนสุดท้าย ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพัก มีเพียงเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของเด็กๆ ที่หลับปุ๋ยไปแล้ว ผมมองดูชิ้นส่วนของวันวานที่นำมาต่อกันจนเป็นภาพการเดินทางครั้งนี้ แม้มันจะมีรอยแหว่งหรือจุดที่ต่อไม่สนิทบ้าง แต่นั่นแหละคือเสน่ห์ของความทรงจำที่ไม่ได้ถูกจัดวางให้สมบูรณ์แบบ แสงไฟดวงสุดท้ายดับลง พร้อมความอุ่นที่ยังหลงเหลือในลมหายใจ - ลองพาเด็กๆ ไปเดินชมไฟคริสต์มาสที่แกรนด์ ฟรอนท์ โอซาก้า แล้วกลับมาผ่อนคลายด้วยการแช่น้ำร้อนที่โรงแรม - สั่งอาหารเช้าแบบญี่ปุ่นมาทานร่วมกัน เพื่อให้เด็กๆ ได้สัมผัสรสชาติท้องถิ่นในบรรยากาศที่อบอุ่น