"แค่ลากเส้นมั่วๆ ก็พอ"
"ลองเขียนอะไรลงไปในทรายดูไหม" คุณถามผมขณะที่เรายืนอยู่หน้าโต๊ะทรายในล็อบบี้ ผมนิ่งไปครู่หนึ่ง พยายามค้นหาคำที่ดูดีพอจะสลักลงไป "เขียนชื่อเรามั้ง" ผมตอบเบาๆ เราหัวเราะพร้อมกัน มันเป็นเสียงหัวเราะที่พยายามจะโรแมนติกในพื้นที่ที่สงบนิ่งจนเกือบจะหยุดหายใจ "ไม่ต้องเขียนหรอก แค่ลากเส้นมั่วๆ ก็พอ" คุณบอก พร้อมกับใช้นิ้ววาดเส้นโค้งที่ไร้จุดหมายลงบนผืนทรายที่ละเอียดราวกับแป้ง
ร่องรอยของความประหม่าในอากาศเดือนกรกฎาคม
ผมรู้สึกว่าพื้นที่ใน OMO3京都東寺 by 星野リゾート มีจังหวะการหายใจที่แปลกประหลาด มันไม่ใช่ความหรูหราที่บีบให้เราต้องเกร็งตัว แต่เป็นความเรียบง่ายที่อนุญาตให้เราเงียบใส่กันได้โดยไม่รู้สึกถึงช่องว่างที่น่าอึดอัด เราเดินออกจากโรงแรมมุ่งหน้าไปยังวัดโทจิในช่วงบ่ายที่แสงแดดแผดเผาจนอากาศรอบตัวสั่นไหว ผมจำได้ถึงเงาของเจดีย์ห้าชั้นที่ทอดยาวพาดผ่านถนนร้อนระอุ เราจูงมือกันหลวมๆ ระยะห่างระหว่างปลายนิ้วที่สัมผัสกันนั้นเหมือนการทดสอบแรงดึงดูดที่พอดีระหว่างเราสองคน
เมื่อกลับเข้าสู่ห้องพัก ความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศปะทะผิวหน้า พร้อมกับกลิ่นหอมจางๆ ของสบู่ที่ยังติดอยู่ที่ปลายนิ้ว ผมมองดูเตียงในห้องควีนรูมที่ดูนุ่มนวลจนเหมือนจะดูดกลืนทุกความเหนื่อยล้าให้จมหายไป พื้นผิวของผ้าปูเตียงที่เย็นเฉียบทำให้ผมอยากทิ้งตัวลงนอนทันที เราล้มตัวลงข้างกันโดยไม่ต้องนัดหมาย ในขณะที่รสชาติของน้ำแข็งไสโรยผงมัทฉะเข้มข้นยังคงตกค้างอยู่ที่ปลายลิ้น ความขมนำที่ตามด้วยความหวานละมุนนั้นช่างคล้ายกับสภาวะความสัมพันธ์ของเราในตอนนี้ ที่ยังมีความประหม่าปนเปอยู่กับความโหยหา
แสงไฟสลัวจากโซนพักผ่อนด้านล่างที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของคุณ ทำให้ผมคิดว่าการไม่ต้องรู้คำตอบของทุกอย่างในตอนนี้อาจเป็นเรื่องที่น่ารื่นรมย์ที่สุด ผมไม่แน่ใจว่าเรากำลังพยายามปรับจูนคลื่นความถี่ให้ตรงกัน หรือเพียงแค่ปล่อยให้ตัวเองไหลไปตามกระแสของเมืองเกียวโตในฤดูร้อน แต่สิ่งที่ชัดเจนคือความอบอุ่นที่ค่อยๆ ซึมลึกอยู่ในขอบเขตของพื้นที่ส่วนตัวแห่งนี้
เรานอนมองเพดาน ปล่อยให้เสียงลมหายใจถักทอเป็นจังหวะเดียวกันในความสลัว
- ลองสวมยูกาตะเดินทอดน่องยามค่ำคืนดูนะ ผมว่ามันเข้ากับคุณดี
- ลองแวะไปที่ โทจิ มันดารา ไนท์ซาลอน ดูสิ เราอาจจะเจอความลับบางอย่างที่นั่น