"จะตื่นกี่โมงดี"

## "จะตื่นกี่โมงดี" "จะตื่นกี่โมงดี" คุณถามด้วยน้ำเสียงพร่ามัวและง่วงงุนขณะทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มที่โอบรับร่างกายในห้องพักของ HOTEL KINTETSU UNIVERSAL CITY ผมมองเพดานที่แต่งแต้มด้วยสีสันจัดจ้านราวกับภาพฝันที่ถูกขยายให้เกินจริงจนดูแปลกตา "เอาที่คุณอยากตื่นแล้วกัน" ผมตอบกลับเบาๆ เรานอนนิ่ง ฟังเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางหึ่งสม่ำเสมอ สลับกับเสียงหัวเราะในลำคอที่ไม่ได้เกิดจากเรื่องตลก แต่เป็นความโล่งใจที่รู้ว่าในวันพรุ่งนี้ เราไม่จำเป็นต้องเป็นทาสของตารางเวลาหรือความคาดหวังของใครในโลกที่หมุนเร็วเกินไป ## พื้นที่กึ่งกลางระหว่างความฝันและความจริง ผมรู้สึกว่าที่นี่ไม่ใช่เพียงจุดพัก แต่เป็นฟิลเตอร์ที่กรองความวุ่นวายของโลกภายนอกให้เหลือเพียงความเงียบสงัดภายในห้องพักแบบ สตูดิโอ วิว รูม ที่ทำให้เราเฝ้ามองความโกลาหลของสวนสนุกได้จากระยะที่ปลอดภัย อากาศเดือนพฤศจิกายนของโอซาก้าที่แตะผิวจนเย็นวาบและกลิ่นจางๆ ของใบไม้แห้งในลมหนาว บังคับให้เราต้องขยับกายเข้าหากันโดยสัญชาตญาณ ผมหลงรักสัมผัสของแก้วน้ำเย็นจัดที่ทิ้งหยดน้ำใสๆ ไว้บนโต๊ะไม้ และรอยยับของผ้าปูเตียงที่บันทึกร่องรอยการเบียดกายของเราไว้ราวกับเป็นแผนที่ของการพักผ่อน ในห้องอาหาร เอป็อก รสสัมผัสของพาสทรีชิ้นเล็กที่แบ่งกันทานมีความหวานละมุนที่ตัดกับความเย็นเยียบของอากาศภายนอก เราเหมือนถูกห่อหุ้มอยู่ในฟองสบู่ขนาดใหญ่ที่ตัดขาดเราออกจากความรีบเร่ง ทิ้งให้เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันในจังหวะที่เชื่องช้าลงจนเกือบจะหยุดนิ่ง พื้นที่แห่งนี้จึงกลายเป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างโลกแห่งจินตนาการที่เต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องด้วยความดีใจ กับโลกแห่งความเป็นจริงที่มีเพียงเราสองคน และความเงียบที่สื่อสารได้มากกว่าคำพูดใดๆ แสงไฟระยิบระยับนอกหน้าต่าง เต้นระบำไปตามจังหวะลมหายใจที่สอดประสาน - ลองตื่นมาเดินรับลมหนาวเดือนพฤศจิกายน ในวันที่เมืองยังไม่ตื่นจากการหลับใหล - แบ่งขนมหวานชิ้นโปรดกันในห้องพัก แล้วปล่อยให้วันพรุ่งนี้ดำเนินไปอย่างไร้แผนการ