สิ่งของห้าอย่างที่เห็นความเพี้ยนของพวกเรา

อากาศเย็นจัดในล็อบบี้ปะทะผิวที่ยังร้อนผ่าวจากการเดินฝ่าแดดเดือนพฤษภาคม มันรู้สึกคล้ายโดนน้ำเย็นราดลงบนตัวแบบไม่ทันตั้งตัว ผมไม่แน่ใจว่าความรู้สึกนี้คือการต้อนรับหรือการเตือนให้เรารู้ว่าโลกภายนอกกับข้างใน Hotel Universal Port นั้นต่างกันอย่างสิ้นเชิง ## สิ่งของห้าอย่างที่เห็นความเพี้ยนของพวกเรา **พรมสีน้ำเงินเข้ม** — นุ่มจนเท้าจมลงไป ราวกับโดนคลื่นดูดลงไปใต้พื้นห้อง มันเห็นพวกเราสี่คนพยายามกางแผนที่ฉบับยักษ์แล้วเถียงกันว่าทางไหนคือทิศเหนือ ทั้งที่ในมือทุกคนมีกูเกิลแมพ **หมอนมิเนี่ยน** — สีเหลืองจัดจ้านจนเกือบจะตะโกนใส่หน้า มันเห็นการตกลงกันแบบขอไปทีว่าใครจะได้นอนเตียงไหน และการแย่งชิงพื้นที่ว่างบนเตียงที่จบลงด้วยการนอนกองกันคล้ายกองผ้าที่ยังไม่ได้ซัก **แก้วน้ำใส** — มีหยดน้ำเกาะรอบแก้วเป็นทางยาว มันเห็นวินาทีที่เราทุกคนหยุดเงียบพร้อมกัน เพราะเพิ่งนึกได้ว่าลืมตั้งปลุกสำหรับพรุ่งนี้เช้า ความเงียบนั้นมันตลกดี ผมว่านะ **ผ้าม่านหนา** — สีทึบที่กั้นโลกภายนอกออกไป มันเห็นพวกเรายืนเรียงแถวกันมองออกไปที่แสงไฟของโอซาก้าในเดือนพฤษภาคม แสงสีเขียวของใบไม้ที่เริ่มผลิบานข้างนอกนั่นดูตัดกับสีน้ำเงินในห้องอย่างประหลาด **คีย์การ์ดพลาสติก** — ขอบมนๆ ที่ถูกกำไว้แน่น มันเห็นความเด๋อของเพื่อนคนหนึ่งที่พยายามแตะบัตรเข้าห้องถึงสามรอบ ทั้งที่หันด้านผิดตลอดเวลา --- ## ถ้าสิ่งของเหล่านี้พูดได้ ผมคิดว่าถ้าสิ่งของในห้องพักพูดได้ พวกมันคงนิยามพวกเราว่าเป็นกลุ่มสิ่งมีชีวิตที่หลงทิศทาง หรือไม่ก็แค่คนที่พยายามจะสนุกให้ถึงที่สุดในพื้นที่สี่เหลี่ยมสีคราม พื้นที่ที่ถูกออกแบบมาให้เหมือนก้นบึ้งของมหาสมุทรนี้ทำให้เรารู้สึกว่า ความวุ่นวายข้างนอกนั่น—ทั้งฝูงชนที่ USJ หรือเสียงแตรรถในเมือง—มันกลายเป็นเรื่องไกลตัวไปเลย เราใช้เวลาครึ่งคืนในการคุยเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง เปรียบเทียบว่าสีเหลืองของมิเนี่ยนกับสีน้ำเงินของห้องนี้ถ้าผสมกันจะเป็นสีอะไร ผมรู้สึกว่ามันคือสีของความเหนื่อยที่แสนจะมีความสุข ก่อนจะเช็คอิน เราเพิ่งกินทาโกยากิรสหวานนิดๆ จากร้านข้างทางที่ควันโขมง รสชาติของซอสที่ยังติดอยู่ที่ปลายลิ้นผสมกับกลิ่นอายของความเย็นในห้องพักสีน้ำเงินนี้ สร้างบรรยากาศที่แปลกดี ความไม่แน่นอนของแผนการเดินทางทำให้ทุกอย่างดูน่าตื่นเต้นขึ้นมานิดหน่อย การได้เห็นเพื่อนทำหน้าเหวอตอนเห็นห้องพักที่ราวกับหลุดมาจากสารคดีสัตว์โลกใต้ทะเลเป็นอะไรที่น่าจดจำ ผมรู้สึกว่าความงามมันไม่ได้อยู่ที่ความสมบูรณ์แบบ แต่อยู่ที่ความเพี้ยนที่เรามีร่วมกันในพื้นที่สีครามแห่งนี้ --- แสงไฟจากตึกสูงในโอซาก้าที่สะท้อนอยู่ในตาของเพื่อนตอนเราหัวเราะพร้อมกัน - เลือกห้อง Port Deep Ocean Floor ถ้าอยากได้ความรู้สึกเหมือนนอนอยู่ในตู้ปลาขนาดใหญ่ - เดินไป USJ แค่ 4 นาที ดังนั้นตื่นสายได้อีกนิดแต่ต้องรีบวิ่งตอนประตูเปิด