ใครเป็นคนบอกว่าเดินไปได้

## ใครเป็นคนบอกว่าเดินไปได้ "ใครเป็นคนบอกว่าเดินไปได้วะ!" ไอซ์แผดเสียงโวยวายแข่งกับลมหนาวที่กรีดผิวจนแสบซ่าน เสียงของเขาถูกลมพัดหายไปในอากาศที่เย็นจัด "ก็แกบอกว่าใกล้แค่นี้เอง" ผมตอบกลับห้วนๆ ขณะที่ลมหายใจกลายเป็นไอสีขาวขุ่นลอยฟุ้งบดบังทัศนียภาพตรงหน้า เราสามคนยืนเคว้งอยู่กลางถนนในโอซาก้าที่อุณหภูมิดิ่งลงเหลือเจ็ดองศาจนปลายนิ้วเริ่มแข็งทื่อ "ใกล้บ้าอะไร นี่มันกี่กิโลแล้ว!" "โอ๊ย เลิกบ่นแล้วรีบเดินเหอะ เดี๋ยวบ๊วยร่วงหมดพอดี" เราหัวเราะร่าใส่กันอย่างบ้าคลั่ง ทั้งที่ฝ่าเท้าเริ่มชาหนึบจนแทบไร้ความรู้สึก เสียงรองเท้ากระทบพื้นคอนกรีตดังสะท้อนในความเงียบของเมือง การเถียงกันเรื่องแผนที่ในวันที่อากาศเย็นจัดจนจมูกแดงก่ำกลายเป็นเรื่องตลกที่ไร้สาระและงดงามที่สุดในทริปนี้ ## พื้นที่ว่างหลังเสียงหัวเราะ ผมเริ่มไม่แน่ใจว่าความสุขของการเดินทางคือการไปถึงจุดหมาย หรือคือการหลงทางไปพร้อมกับคนที่พร้อมจะบ่นเราได้ทุกวินาทีกันแน่ เมื่อก้าวเข้าสู่ ホテル ヴィラフォンテーヌ グランド 大阪梅田 ความวุ่นวายของย่านอุเมดะก็ถูกตัดขาดออกไปทันทีราวกับมีกำแพงล่องหนกั้นไว้ ห้องสวีทที่นี่กว้างขวางจนรู้สึกเหมือนเราสามารถทิ้งตัวกลิ้งไปมาได้โดยไม่ชนขอบผนัง ซึ่งเป็นความหรูหราที่หาได้ยากในเมืองที่บีบอัดทุกอย่างให้เล็กลงจนแทบไม่มีอากาศหายใจ แสงไฟสีนวลตาในห้องโอบล้อมเราไว้เหมือนดักแด้ที่อบอุ่น กลิ่นจางๆ ของความสะอาดและไอระเหยจากสปาที่ลอยมาแตะจมูกทำให้กล้ามเนื้อที่ตึงเครียดผ่อนคลายลง ผมปล่อยให้สายน้ำละเอียดจากฝักบัวชำระล้างความเหนื่อยล้าจากการเดินหาดอกบ๊วยที่ปราสาทโอซาก้าออกไปทีละนิด ความรู้สึกเหมือนผิวหนังได้กลับมาหายใจอีกครั้ง ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงที่นุ่มจนเกือบจะจมหายไปในความเงียบสงัด เครื่องทำความร้อนทำงานอย่างแผ่วเบา สร้างเกราะกำบังความหนาวเหน็บจากโลกภายนอก ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวใจที่เต้นช้าลงในพื้นที่ที่เวลาดูเหมือนจะหยุดหมุน แม้แต่รสชาติของซุปมิโซ่ในมื้อเช้าที่มีความเค็มอ่อนๆ และกลิ่นถั่วเหลืองที่ชัดเจน ก็ทำให้ผมรู้สึกว่าความเรียบง่ายที่ถูกคัดสรรมาอย่างดีนี่แหละคือความหรูหราที่แท้จริง การได้มองเห็นวิวเมืองโอซาก้าผ่านกระจกใสในวันที่อากาศเย็นจัด โดยมีความอบอุ่นโอบกอดอยู่เบื้องหลัง คือความย้อนแย้งที่ทำให้หัวใจพองโต ## บทสนทนาในเวลาที่โลกหยุดนิ่ง "เออ แต่จริงๆ ที่นี่ก็ดีนะ" ไอซ์กระซิบเบาๆ ในความสลัว ขณะที่เราพิงหัวเตียงมองดูแสงไฟระยิบระยับจากตึกระฟ้าของอุเมดะที่ดูเหมือนเศษเพชรที่ถูกโปรยไว้บนกำมะหยี่สีดำสนิท "อืม เงียบดี" ผมตอบสั้นๆ รู้สึกถึงความนุ่มของผ้าปูเตียงที่สัมผัสผิว "แกคิดว่าเราจะกลับมาที่นี่อีกป่ะ" เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ปล่อยให้ความเงียบทำงานของมันอย่างช้าๆ "บางทีการได้อยู่ในที่ที่กว้างพอจะให้เราเงียบใส่กันได้ โดยไม่รู้สึกอึดอัด... มันก็น่าสนใจดีนะ" ผมพยักหน้าเห็นด้วย ความสัมพันธ์ของเราในคืนนี้ไม่ได้ถูกถักทอด้วยคำพูดที่พรั่งพรู แต่ถูกเชื่อมด้วยความเข้าใจในความเงียบที่เต็มอิ่มและลึกซึ้งกว่าบทสนทนาใดๆ ในตอนกลางวัน "แต่ตอนนี้ ขอแค่นอนให้เต็มอิ่มก่อนเถอะ" เราหลับตาลงพร้อมกัน ทิ้งให้ความทรงจำของวันวุ่นวายค่อยๆ จางหายไปในความมืด แสงไฟจากอุเมดะที่สะท้อนอยู่ในแก้วน้ำครึ่งแก้ว - เดินชมดอกบ๊วยที่ปราสาทโอซาก้าช่วงเช้าตรู่เพื่อสัมผัสความสงบ - ผ่อนคลายร่างกายในออนเซ็นของโรงแรมเพื่อล้างความเหนื่อยล้า