ผมไม่แน่ใจว่ารสชาติของกาแฟในเช้านั้นเป็นอย่างไร เพราะมัวแต่หลงใหลในสัมผัสของถ้วยเซรามิกที่อุ่นพอดีมือ ท่ามกลางอากาศ 8 องศาที่หนาวสั่นจนปลายนิ้วชา การได้นั่งมองผู้คนในย่านคิตาฮามะก้าวเดินอย่างเร่งรีบผ่านกระจกบานใหญ่ของ THE ROYAL PARK CANVAS OSAKA KITAHAMA ทำให้ผมรู้สึกเหมือนเป็นผู้สังเกตการณ์ที่แอบดูจังหวะชีวิตของเมืองผ่านกรอบรูปขนาดมหึมา
เสียงลากกระเป๋าเดินทางที่บดไปกับพื้นทางเดินดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ มุ่งหน้าไปยังสถานีคิตาฮามะที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว มันเป็นเสียงที่ประกาศว่าการผจญภัยครั้งใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และเป็นเสียงที่ปลอบประโลมใจว่าเราไม่ต้องเดินไกลจนเสียงร้องไห้ของลูกๆ กลายเป็นเพลงประกอบการเดินทาง
รสชาติของอาหารเช้าแบบบุฟเฟต์ที่มีกลิ่นอายท้องถิ่นแทรกซึมอยู่ ผมยังจำรสสัมผัสของไข่ม้วนร้อนๆ ที่ละลายในปากราวกับปุยเมฆ ความหวานอ่อนๆ และความนุ่มนวลนั้นทำให้เช้าวันที่วุ่นวายดูใจดีขึ้นมาทันที เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนเพื่อให้เราได้ละเลียดความสุขเล็กๆ นี้ร่วมกัน
แสงไฟคริสต์มาสจากย่านนัมบะสะท้อนระยิบระยับอยู่ในดวงตากลมโตของลูกคนโต เขาไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่ชี้ชวนให้ดูแสงสีทองที่ร่วงหล่นเป็นจุดๆ บนถนนในคืนเดือนธันวาคม เงาของพวกเราทอดยาวไปตามทางเดิน ท่ามกลางลมหนาวที่พัดผ่านผิวหนัง แต่ในใจกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด
ผ้าปูที่นอนในห้องดีลักซ์ ทวิน ที่ให้สัมผัสเย็นจัดในวินาทีแรกที่ร่างกายแตะต้อง แต่เมื่อเราทิ้งตัวลงนอนพร้อมกันสี่คน ความอบอุ่นจากลมหายใจและผิวกายก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเป็นเกราะกำบังจากความหนาวภายนอก มันเป็นพื้นที่ที่กว้างพอให้เราขยับตัวโอบกอดกันได้โดยไม่ต้องกังวลว่าจะไปทับเท้าใคร
ความเงียบงันที่เข้าปกคลุมหลังจากทุกคนจมดิ่งสู่ห้วงนิทรา ผมนั่งมองแสงไฟจากเมืองโอซาก้าที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามาเป็นเส้นสาย มันไม่ใช่ความเงียบที่อ้างว้าง แต่เป็นความเงียบที่โอบอุ้มความรู้สึกว่า วันนี้เราได้ทำหน้าที่ของคำว่าครอบครัวได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว กลิ่นหอมจางๆ ของสบู่ในห้องน้ำยังคงอบอวล ผสมกับเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของเด็กๆ ที่เป็นดั่งเพลงกล่อมเด็กที่ไพเราะที่สุด
แสงไฟเมืองที่พร่าเลือนในดวงตาที่แสนง่วงงุน
- ลองพาลูกๆ เดินเล่นเลียบแม่น้ำโทสะโบริในตอนเช้า ให้แสงแดดอ่อนๆ ช่วยปลอบประโลมใจ
- ใช้พื้นที่ในแคนวาส เลานจ์ เป็นจุดนัดพบก่อนออกไปดูไฟ เพื่อจัดระเบียบความวุ่นวายให้เป็นระเบียบ