ผมก้าวเข้าไปใน ＆AND HOSTEL HOMMACHI EAST แล้วรู้สึกเหมือนหลุดเข้าไปในสตูดิโอออกแบบที่บังเอิญมีเตียงนอนวางอยู่ เส้นสายของโต๊ะไม้ตัดกับผิวโลหะเย็นเฉียบ แสงไฟสีขาวนวลตกกระทบพื้นปูนเปลือยเป็นจังหวะที่ดูเป็นระเบียบจนน่าประหลาด ผมจินตนาการถึงการเปิดแล็ปท็อปขึ้นมาจัดวางองค์ประกอบงานดีไซน์ ท่ามกลางความเงียบที่โอบล้อมราวกับเป็นเกราะป้องกันจากโลกภายนอก
แต่สำหรับเพื่อนผม มันคือภาพของความวุ่นวายที่แสนอบอุ่น เสียงหัวเราะของนักเดินทางแปลกหน้าดังสะท้อนไปมาขณะกางแผนที่ผืนใหญ่บนโต๊ะตัวเดียวกัน กลิ่นกาแฟคั่วจางๆ ปะทะกับกลิ่นหนังของกระเป๋าเดินทางใบโตที่วางระเกะระกะ มันไม่ใช่แค่ที่พัก แต่มันคือห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ที่อนุญาตให้คนแปลกหน้ากลายเป็นเพื่อนกันได้เพียงเพราะตารางบินที่บังเอิญตรงกัน
รสชาติเดียวกัน ในลิ้นที่จำต่างกัน
ที่บาร์ของโรงแรม ผมจดจำเพียงเสียงน้ำแข็งกระทบขอบแก้วดังกริ๊งเบาๆ ความเย็นจัดที่ซึมผ่านปลายนิ้วจนชาหนึบ รสขมปนหวานของเครื่องดื่มที่ค่อยๆ ไหลผ่านลำคอขณะทอดสายตามองแสงไฟพร่าเลือนของโอซาก้าผ่านกระจกใส มันคือรสชาติของความโดดเดี่ยวที่แสนสบายใจ เหมือนได้หยุดพักจากการเรียบเรียงประโยคในหัว แล้วปล่อยให้ความเงียบทำงานของมันเอง
ส่วนอีกคนกลับจำได้แต่เสียงเถียงกันเรื่องใครลืมเอาอะแดปเตอร์แปลงไฟมา บทสนทนาที่วนเวียนไร้จุดหมายแต่กลับทำให้เราหัวเราะจนตัวโยน เสียงแก้วกระทบกันท่ามกลางแสงไฟสีส้มสลัวและความอุ่นของเบาะที่นั่งที่โอบอุ้มเราไว้ สำหรับเขา รสชาติของมื้อนั้นไม่ใช่เครื่องดื่ม แต่เป็นรสชาติของการได้เป็นคนซุ่มซ่ามที่น่าเอ็นดูในพื้นที่ที่อนุญาตให้เราห่วยได้เต็มที่
พื้นที่เดียวที่ความเห็นของเราบรรจบกัน
เราเห็นต่างกันในทุกรายละเอียด ตั้งแต่ร้านราเมงที่อยากลองไปจนถึงจังหวะการเดินบนถนนมิโดซูจิ แต่สิ่งเดียวที่ทุกคนพยักหน้าเห็นตรงกันคือวินาทีที่ทิ้งตัวลงบนเตียงในห้องดับเบิลรูมของ ＆AND HOSTEL HOMMACHI EAST หลังจากเดินจนขาล้า ความนุ่มของผ้าปูที่นอนที่โอบรับร่างกายราวกับท่าเรือที่ปลอดภัยหลังจากล่องเรือหลงทางอยู่ในเมืองใหญ่มาทั้งวัน ความเงียบในห้องนี้ทำงานได้ทรงพลังกว่าคำพูดใดๆ
แสงไฟจากตึกฝั่งตรงข้ามสะท้อนบนเพดาน เป็นจังหวะเดียวกับลมหายใจที่ช้าลง
- ลองหัดใส่กิโมโนฉบับย่อ 3 นาทีตามคำแนะนำของโรงแรม ดูเป็นเรื่องตลกที่น่ารักดี
- เดินทอดน่องดูไฟประดับที่ถนนมิโดซูจิยามค่ำคืน แล้วปล่อยให้ตัวเองหลงทางดูบ้าง