ใครกันที่ทำพาวเวอร์แบงค์หายไปในหลุมดำ

"ใครแม่งลืมพาวเวอร์แบงค์วะ!" เสียงโวยวายดังกลบเสียงเพลงในลิฟต์ "ก็นึกว่ามึงรับผิดชอบเรื่องนี้ไง" อีกคนสวนกลับพลางขยับถุงช้อปปิ้งที่ล้นมือ "เดี๋ยวนะ เราถึงโรงแรมแล้วใช่ไหม" "ถึงแล้วโว้ย APA Hotel & Resort Osaka Umeda Eki Tower ไง ตึกสูงเสียดฟ้าขนาดนี้มองไม่เห็นได้ไง" "เออ เห็น แต่ขากูไม่เดินแล้ว" "บ่นเป็นคนแก่เลยมึง เมื่อกี้ยังช้อปปิ้งเหมือนมีพลังงานนิวเคลียร์อยู่ในตัวอยู่เลย" "นั่นมันตอนเห็นป้ายลดราคาโว้ย!" เราหัวเราะร่าใส่กันในลิฟต์ที่พุ่งทะยานขึ้นด้วยความเร็วสูงจนหูอื้ออึง กลิ่นน้ำหอมจางๆ ปนกับกลิ่นเหงื่อและความวุ่นวายของกลุ่มเพื่อนที่พยายามตกลงเรื่องมื้อเย็น กลายเป็นท่วงทำนองที่ดังที่สุดในตึกนี้

พื้นที่ว่างระหว่างความโกลาหลที่พอดี

ผมทิ้งตัวลงบนเตียงในห้อง Standard Room ความรู้สึกนั้นเหมือนการจมลงในก้อนเมฆที่ถูกคำนวณมาอย่างดีเพื่อรองรับน้ำหนักของความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวัน ห้องพักที่นี่บางห้องไม่มีวิวให้มองเห็น แต่นั่นกลับเป็นความโชคดี เพราะมันตัดขาดเราจากโลกภายนอกที่หมุนเร็วเกินไปในย่านอุเมดะ ความเงียบที่เกิดขึ้นทันทีที่เสียงประตูปิดลงทำให้พื้นที่ส่วนตัวชัดเจนขึ้น ผมมองเพื่อนที่นอนแผ่หลารอบตัว ห้องขนาดกะทัดรัดที่ดูเหมือนจะเล็กในตอนแรก กลับกลายเป็นฐานทัพที่พอดีสำหรับความโกลาหลของเรา กลิ่นสะอาดของเครื่องปรับอากาศและสัมผัสของผ้าปูเตียงที่เรียบกริบดุจแผ่นน้ำแข็ง ทำให้ความหนาวเหน็บของเดือนมกราคมกลายเป็นเพียงเรื่องเล่าไกลตัว เราไม่ได้ต้องการวิวมุมกว้างเพื่อยืนยันว่ามาถึงญี่ปุ่น แต่เราต้องการพื้นที่ที่สามารถถอดถุงเท้าแล้วบ่นเรื่องรองเท้ากัดได้อย่างเต็มที่โดยไม่ต้องเกรงใจใคร มันคือความหรูหราที่เรียบง่ายที่สุด คือการมีที่ให้ทิ้งตัวลงไปโดยไม่ต้องคิดอะไรต่อ ท่ามกลางแสงไฟสีนวลที่อาบไล้ผนังห้อง ให้ความรู้สึกเหมือนถูกโอบกอดด้วยความโดดเดี่ยวที่แสนอบอุ่น

บทสนทนาที่ลอยล่องในไอน้ำจางๆ

"เอาจริงนะ การได้แช่น้ำร้อนที่ Genyo no Yu คือที่สุดของทริปนี้เลยว่ะ" เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นท่ามกลางแสงไฟสลัว "เออ กูก็คิดงั้น พอตัวอุ่นขึ้นแล้วรู้สึกเหมือนได้รีเซ็ตวิญญาณใหม่เลย" "มึงว่าถ้าเรามาเที่ยวแบบนี้ทุกปี เราจะเลิกเถียงกันเรื่องไร้สาระได้เมื่อไหร่" "ไม่หรอก เราก็น่าจะเถียงกันเรื่องพาวเวอร์แบงค์เหมือนเดิมนั่นแหละ" เราหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ผิวสัมผัสที่ยังอุ่นชื้นและกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่ทำให้กำแพงในใจพังทลายลง ความเงียบระหว่างประโยคไม่ได้น่าอึดอัด แต่มันคือพื้นที่ให้ความผูกพันได้ทำงานอย่างช้าๆ ในวินาทีนั้น ผมรู้สึกว่าความไม่สมบูรณ์แบบของทริปนี้แหละที่ทำให้มันสมบูรณ์ที่สุด

แสงไฟย่านอุเมดะที่พร่าเลือนผ่านกระจกหน้าต่างตอนตีสอง