ผมไม่แน่ใจว่าใครเป็นคนเริ่มจุดชนวนการพนันครั้งนี้ แต่เราตกลงกันว่าใครจะหมดแรงก่อนคือผู้แพ้ และผลลัพธ์คือเราแพ้ราบคาบทั้งกลุ่ม เรากลับมาที่ โรงแรมกรานเวียโอซาก้า ด้วยสภาพเหมือนเพิ่งผ่านสงครามประสาทในเขาวงกตของย่านอุเมดะมา ในวันที่อากาศเดือนกันยายนเริ่มเปลี่ยนทิศ ลมเย็นจางๆ พัดมาแตะผิวราวกับคำทักทายที่ไม่ได้นัดหมาย เราสาบานกับตัวเองว่าคืนนี้จะไม่ก้าวเท้าออกจากห้องพักอีกเด็ดขาด เพราะแค่การเดินทางจากชานชาลาสถานีโอซาก้าเข้าสู่ล็อบบี้โรงแรม ก็เหมือนการข้ามมิติจากความวุ่นวายอันบ้าคลั่งเข้าสู่ความสงบที่ถูกออกแบบมาอย่างประณีต ทว่าในห้วงเวลาที่ร่างกายต้องการการพักผ่อน ท้องของพวกเรากลับประท้วงเสียงดัง เราจึงตัดสินใจเริ่ม 'ปฏิบัติการกวาดล้างร้านสะดวกซื้อ' ขนทุกอย่างที่ดูน่ากินกลับมากองไว้บนโต๊ะในห้องพัก ให้มันเป็นจุดเช็คอินสุดท้ายของวันที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า
รสชาติของความหลงทางและคำสารภาพ
"บอกแล้วว่าอย่าเดินวนรอบสถานีสามรอบ" เพื่อนคนหนึ่งพูดพลางยัดทาโกยากิร้อนๆ เข้าปากจนแก้มตุ่ย ไอร้อนจากลูกกลมๆ นั้นลอยฟุ้งผสมกับกลิ่นซอสเข้มข้นที่อบอวลไปทั่วห้อง
"ก็ใครจะรู้ว่าทางออกนั้นมันจะพาไปโผล่อีกโลกหนึ่งล่ะ" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงระเหี่ยใจ พลางมองดูถุงพลาสติกที่เต็มไปด้วยขนมหลากสีสันซึ่งวางระเกะระกะอยู่ใต้แสงไฟสีนวลของห้องพัก
"คุณไม่เชื่อแน่ว่าฉันเกือบจะถอดใจเดินกลับโรงแรมตั้งแต่ชั่วโมงแรกแล้ว แต่โชคดีที่โรงแรมเรามันเชื่อมกับสถานีแบบนี้ ไม่งั้นฉันคงนอนเฝ้าทางออกไหนสักแห่งไปแล้ว"
เราหัวเราะให้ความพยายามที่จะเป็น 'นักเดินทางผู้รอบรู้' ของตัวเอง ทั้งที่ในความเป็นจริงเราแค่หลงทางอย่างมีสไตล์ในโอซาก้า บทสนทนาไหลลื่นไปเรื่อยๆ เหมือนสายน้ำ ตั้งแต่เรื่องงานที่อยากลาออกไปจนถึงเรื่องไร้สาระอย่างรสสัมผัสของพุดดิ้งนมสดที่เนียนนุ่มจนน่าประหลาดใจ เราคุยกันถึงทุ่งหญ้าซูซูกิที่เห็นในรูปถ่ายว่ามันคงจะสวยงามเพียงใดหากเราไม่มัวแต่หลงทางจนหมดเวลา ความใกล้ชิดในห้องสี่เหลี่ยมนี้ทำให้ความเหนื่อยล้ากลายเป็นเรื่องตลก และทำให้ความสัมพันธ์ของเราดูแน่นแฟ้นขึ้นอย่างประหลาดในเวลาเที่ยงคืน
เศษเสี้ยวของความเงียบในห้องกระจก
เมื่ออาหารคำสุดท้ายถูกกลืนลงไป ความวุ่นวายก็จางหายไปพร้อมกับเสียงหัวเราะ เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ผมลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างและมองออกไปเห็นแสงไฟของเมืองโอซาก้าที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตาจากชั้นสูงๆ ของ โรงแรมกรานเวียโอซาก้า แสงไฟเหล่านั้นดูเหมือนรอยหมึกที่จางลงในบันทึกการเดินทางที่ไม่เคยสมบูรณ์ หรืออาจเป็นแผงวงจรไฟฟ้าขนาดมหึมาที่กำลังกะพริบส่งสัญญาณบางอย่าง ความเงียบในตอนนี้ไม่ได้ทำให้รู้สึกเหงา แต่มันเหมือนพื้นที่ว่างในงานดีไซน์ที่ปล่อยให้เราได้หายใจทิ้ง ทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มที่โอบรับร่างกายที่ล้าจากการเดินมาทั้งวัน ความรู้สึกนุ่มนวลของผ้าปูที่นอนที่สัมผัสผิวทำให้ผมตระหนักว่า การมีที่พักที่สะดวกสบายและเงียบสงบเช่นนี้ คือรางวัลที่หอมหวานที่สุดของการหลงทางในเมืองใหญ่
แสงไฟดวงเล็กๆ จากตึกไกลๆ กะพริบช้าๆ ราวกับจังหวะการหายใจของเมืองที่กำลังหลับใหล
- ทาโกยากิร้อนๆ จากย่านอุเมดะที่รสชาติเข้มข้นขึ้นเมื่อแบ่งกันกินในห้องพัก
- พุดดิ้งนมสดเนื้อเนียนจากร้านสะดวกซื้อที่ช่วยปลอบประโลมใจในคืนที่เหนื่อยล้า