"ตื่นเช้าไปทำไม" คุณถามผมด้วยน้ำเสียงงัวเงียพลางดึงผ้าห่มสีขาวสะอาดที่ให้สัมผัสนุ่มละมุนขึ้นมาคลุมถึงจมูก "ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน" ผมตอบเบาๆ พร้อมปล่อยให้ความเงียบทำงานร่วมกับเสียงลมหนาวที่หวีดหวิวอยู่นอกหน้าต่างบานใหญ่ของ โรงแรมฮันคิวเรสไพร์โอซาก้า ในเช้าเดือนมกราคมที่อากาศเย็นจัดจนผิวแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง เรานอนนิ่งๆ ฟังเสียงเมืองที่ค่อยๆ ขยับตัวตื่นอย่างเชื่องช้า ราวกับนาฬิกาที่เดินช้าลงในพื้นที่ปลอดภัยแห่งนี้ ซึ่งอนุญาตให้เราปล่อยตัวปล่อยใจให้ขี้เกียจได้อย่างเต็มที่ โดยไม่ต้องกังวลว่าโลกภายนอกจะหมุนเร็วเพียงใด
ระยะห่างที่พอดีในกรอบสี่เหลี่ยมของเมือง
ผมคิดว่าความโรแมนติกไม่ใช่การจัดฉากให้สวยหรู แต่มันคือจังหวะที่พอเหมาะพอดี เหมือนตอนที่เราตัดสินใจละทิ้งความอบอุ่นในห้องพักแบบสแตนดาร์ดทวิน เพื่อเดินออกไปเผชิญลมหนาวเพียงสามนาทีก่อนจะถึงสถานีโอซาก้า ลมเย็นจัดปะทะผิวหน้าจนเกิดความรู้สึกชาหนึบ ทำให้เราต้องขยับกายเข้าหากันโดยอัตโนมัติ ผมรู้สึกถึงสัมผัสแผ่วเบาของปลายนิ้วที่แตะกันในกระเป๋าเสื้อโค้ท เป็นความอุ่นที่ส่งผ่านถึงกันอย่างเงียบเชียบและซื่อตรงยิ่งกว่าคำพูดใดๆ เมื่อกลับเข้ามาในห้อง พื้นที่สี่เหลี่ยมนี้ไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัด แต่มันกลับเหมือนกรอบรูปที่ตีกรอบให้เราเห็นตัวตนของกันและกันได้ชัดเจนขึ้น ผมยังจำรสขมจางๆ ของชาร้อนที่ส่งควันกรุ่นลอยวนในอากาศ ตัดกับความหวานละมุนของขนมท้องถิ่นที่ซื้อติดมือมาจากห้างสรรพสินค้าข้างๆ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของชาผสมกับกลิ่นสะอาดของห้องพักสร้างบรรยากาศที่ผ่อนคลายอย่างประหลาด แสงไฟจากตึกระฟ้าที่รายล้อมเริ่มสว่างขึ้นทีละจุด เหมือนโน้ตเพลงที่ค่อยๆ บรรเลงขึ้นมาอย่างช้าๆ ในพื้นที่ส่วนตัวแห่งนี้ เราไม่ต้องพยายามเป็นคู่รักที่สมบูรณ์แบบ แค่ปล่อยให้เวลาไหลผ่านไปในจังหวะที่สอดประสานกัน เหมือนการแปลความหมายของความสุขให้ออกมาเป็นภาษาที่เข้าใจกันเพียงสองคน ท่ามกลางความวุ่นวายของเมืองใหญ่ที่ถูกกั้นไว้ด้วยกระจกใสเพียงแผ่นเดียว
แสงสีฟ้าอ่อนของรุ่งสางสะท้อนบนกระจก พร้อมเงาของเราสองคนที่ซ้อนทับกันพอดี
- ลองตื่นมาดูวิวเมืองยามเช้าด้วยกันก่อนจะเริ่มวันใหม่นะ
- จูงมือกันไปไหว้พระขอพรที่ศาลเจ้าในช่วงต้นปีเพื่อเก็บความทรงจำร่วมกัน