ผ้าม่านสีขาวผืนหนา เนื้อผ้าทอละเอียดที่ให้สัมผัสสากปลายนิ้วอย่างแผ่วเบา ทิ้งตัวลงมาเป็นระลอกคลื่นสีนวลตาที่กักเก็บความเงียบงันเอาไว้ภายใน กลิ่นสะอาดจางๆ ของผ้าที่เพิ่งซักใหม่อบอวลอยู่ในอากาศยามที่ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศพัดผ่านจนชายผ้าไหวระริกเหมือนจังหวะการหายใจที่สม่ำเสมอของใครบางคนในห้วงนิทรา
บทสนทนาในวันที่แผนการพังทลาย
"ผมไม่แน่ใจว่าดอกอาจิไซจะยังบานอยู่ไหม ถ้าฝนตกหนักขนาดนี้" ผมเปรยขึ้นขณะเฝ้ามองหยดน้ำที่ไหลเป็นทางยาวบนกระจกหน้าต่าง "ก็น่าจะบานนะ" เธอตอบโดยไม่หันมามอง น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความผ่อนคลาย "แต่บางทีการนั่งดูฝนจากในห้องนี้ อาจจะดีกว่าการออกไปเปียกปอนข้างนอกก็ได้" "นั่นสินะ" "หรือเราจะสั่งอะไรมากินกันดี" "เอาสิ" เราปล่อยให้ความเงียบทำงานของมัน ไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด แต่เป็นพื้นที่ว่างที่ถูกเติมเต็มด้วยเสียงฝนกระทบกระจก ภายในห้องพักของ โรงแรมฮันคิวเรสไพร์โอซาก้า ที่กว้างขวางพอจะให้เรามีระยะห่างที่พอเหมาะ แต่ก็ใกล้พอจะสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากผิวหนังของกันและกัน
เส้นแบ่งระหว่างโลกสองใบ
ผมคิดว่าผ้าม่านผืนนั้นไม่ได้ทำหน้าที่เพียงแค่บดบังแสง แต่มันคือเส้นแบ่งพรมแดนระหว่างโลกที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่งของย่านอุเมดะกับจักรวาลขนาดเล็กที่มีเพียงเราสองคน ภายนอกคือสถานีโอซาก้าที่ผู้คนรีบเร่งกางร่มสีใสฝ่าสายฝนเดือนมิถุนายนที่เย็นเยียบ แต่เมื่อม่านถูกปิดลง ทุกอย่างก็กลายเป็นสีขาวนวลที่พร่าเลือน ความวุ่นวายถูกลดทอนเหลือเพียงเสียงครางต่ำของเครื่องปรับอากาศและเสียงพลิกหน้ากระดาษที่ดังเป็นจังหวะ
ผมเริ่มตระหนักว่าความสัมพันธ์ของเราก็เหมือนแสงที่ลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่าน บางครั้งเราโหยหาการเปิดออกให้กว้างเพื่อมองเห็นความจริงทุกประการ แต่ในบางขณะ การปล่อยให้ทุกอย่างกึ่งกลางระหว่างความมืดและความสว่างกลับมอบความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด การได้ทิ้งตัวลงบนเตียงเดลักซ์ทริปเปิลที่นุ่มจนเกือบจะกลืนกินร่างเราหายไป ในขณะที่โลกภายนอกยังคงเปียกชื้น ทำให้ผมค้นพบว่าความสุขของทริปนี้อาจไม่ใช่การเดินทางไปให้ถึงจุดหมาย แต่คือการยอมรับว่าในนาทีนี้ เราไม่จำเป็นต้องก้าวเดินไปที่ไหนเลยใน โรงแรมฮันคิวเรสไพร์โอซาก้า
แสงไฟสีส้มสลัวสะท้อนบนหยดน้ำที่เกาะพราวรอบขอบแก้ว
- ลองเดินทอดน่องจากโรงแรมไปสถานีโอซาก้าในวันที่ฝนพรำเพื่อมองแสงไฟสะท้อนบนพื้นถนน
- ใช้เวลาช่วงเช้าจิบกาแฟพลางทอดสายตามองสวนหย่อมของโรงแรมก่อนเมืองจะตื่นจากการหลับใหล