ผมไม่แน่ใจว่าเราวางแผนอะไรไว้สำหรับเช้านี้ หรือบางทีการไม่มีแผนเลยอาจเป็นส่วนที่งดงามที่สุดของการเดินทางร่วมกับคุณ เราก้าวออกจาก โรงแรมอินเทอร์เกทโอซาก้าอุเมะดะ ในจังหวะที่อากาศเดือนมกราคมกำลังทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ คือหนาวจัดจนปลายนิ้วเริ่มชาและผิวหนังตึงเปรี๊ยะ ลมที่พัดผ่านย่านอุเมดะมีความหยาบกระด้างและกลิ่นอายของคอนกรีตเย็นชืด แต่มันกลับทำให้วินาทีที่คุณเอื้อมมือมากุมมือผมไว้รู้สึกพิเศษขึ้นมาอย่างประหลาด ความอบอุ่นจากฝ่ามือของคุณกลายเป็นจุดศูนย์กลางเดียวที่ชัดเจนในโลกสีเทา
ระยะทางเดินไปสถานีโอซาก้าที่ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที กลายเป็นพื้นที่ที่เราใช้สังเกตจังหวะชีวิตของผู้คนในชุดโค้ทสีเข้มที่รีบเร่งเดินสวนทางไป ผมชอบวิธีที่แสงแดดจางๆ ตกกระทบลงบนตึกสูงสีหม่นรอบตัว มีเสียงฝีเท้ากระทบพื้นและเสียงพูดคุยพึมพำที่ฟังไม่ออกเป็นระยะ แต่ในช่องว่างเล็กๆ ระหว่างเราสองคน กลับมีความเงียบที่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก เราจงใจเดินช้ากว่าคนอื่นเล็กน้อย เหมือนกำลังพยายามยืดเวลาของความหนาวนี้ออกไป เพื่อที่จะได้มีเหตุผลในการขยับกายเข้าไปใกล้กันมากขึ้นอีกนิด ในโลกที่ทุกคนกำลังรีบไปให้ถึงจุดหมาย แต่เรากลับพอใจที่จะหลงทางอยู่ในจังหวะที่เชื่องช้าเช่นนี้
23:30 น. ความเงียบในห้องที่กว้างพอจะบรรจุความโดดเดี่ยวของเราสองคน
เมื่อกลับเข้ามาในห้องพักแบบดีลักซ์คิง ผมรู้สึกเหมือนเราเพิ่งก้าวข้ามเส้นแบ่งจากโลกที่วุ่นวายเข้ามาสู่แกลเลอรีส่วนตัว พื้นที่ในห้องไม่ได้กว้างเพียงแค่ในเชิงตัวเลข แต่มันให้ความรู้สึกโปร่งโล่งจนเรากล้าทิ้งตัวลงนอนโดยไม่ต้องกังวลถึงสิ่งใด ผมหลับตาลงและสัมผัสได้ถึงความเรียบตึงและเย็นเยียบของผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาด มันเป็นความเย็นที่ต่างจากลมข้างนอก เพราะมันคือความเย็นที่โอบล้อมด้วยความปลอดภัยและกลิ่นหอมอ่อนๆ ของความสะอาด
เรานอนมองเพดานและคุยกันเรื่องไร้สาระเกี่ยวกับงานศิลปะในส่วนของโลคอลแวลูแกลเลอรีที่เห็นตรงล็อบบี้ ผมคิดว่าดีไซน์ของที่นี่มีความประหยัดแต่ชัดเจน ไม่พยายามตะโกนบอกว่าตัวเองหรูหรา แต่เลือกที่จะสร้างพื้นที่ว่างให้เราได้หายใจจริงๆ ในขณะที่นอกหน้าต่าง เมืองโอซาก้ายังคงส่องแสงระยิบระยับและส่งเสียงฮัมเบาๆ เหมือนเครื่องจักรขนาดใหญ่ที่ไม่มีวันหยุดพัก แต่ในห้องนี้ กลับมีเพียงเสียงลมหายใจของเราสองคนที่เริ่มเข้าจังหวะเดียวกัน ความไม่แน่ใจในหลายเรื่องของชีวิตดูเหมือนจะเบาบางลง เมื่อเราพบว่าจุดที่เหมาะสมที่สุดในตอนนี้ คือการได้อยู่เฉยๆ ในห้องที่แสงไฟสลัวกำลังโอบกอดเราไว้
เราหลับตาลงพร้อมกับความรู้สึกว่า พรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรก็ช่างมัน
แสงไฟจากตึกสูงที่พร่าเลือนในม่านตา