กลิ่นไอชื้นของคอนกรีตในโอซาก้าช่วงเดือนมิถุนายนลอยวนอยู่ในอากาศ ผสมกับเสียงเปาะแปะของหยดน้ำที่ตกกระทบร่มพลาสติกใสคันเล็กซึ่งเราใช้แบ่งปันพื้นที่จำกัดเพื่อกั้นไม่ให้ไหล่ของอีกฝ่ายเปียกชื้น ความเย็นเยียบของละอองฝนที่ซึมผ่านแขนเสื้อเชิ้ตค่อยๆ จางหายไปเมื่อเราก้าวเข้าสู่ โรงแรมอินเทอร์เกทโอซาก้าอุเมะดะ ที่ซึ่งความวุ่นวายของย่านอุเมดะถูกตัดขาดด้วยความเงียบที่ถูกออกแบบมาอย่างประณีต ผมปล่อยให้สายตาไหลไปตามแอ็กทีฟอาร์ตวอลล์ ผนังที่ไม่ได้ทำหน้าที่แค่กั้นห้อง แต่เป็นเหมือนการจัดวางเศษเสี้ยวความทรงจำของเมืองที่เคลื่อนไหวได้ในจังหวะที่เชื่องช้า รสขมปร่าของกาแฟอุ่นๆ ในมือยามเช้าที่ส่งไอระเหยจางๆ ปลุกให้ผมตื่นขึ้นมาพบกับความโปร่งโล่งของห้องดีลักซ์คิงรูม พื้นที่กว้างขวางจนผมรู้สึกว่าเราสามารถวางความสับสนของโลกภายนอกลงได้โดยไม่ต้องกังวลว่ามันจะเกะกะใคร ผมเคยถูกวิจารณ์ว่างานของผมสวยแต่ไร้ความลึก ผมไม่แน่ใจว่ามันจริงไหม แต่ในห้องที่แสงสลัวและนุ่มนวลนี้ ผมกลับคิดว่าความลึกอาจเป็นเพียงระยะห่างที่พอเหมาะระหว่างผมกับคุณบนเตียงที่นุ่มจนเกือบจะกลืนกินตัวตนของเราให้หายไปในความเงียบสงัด เราไม่ได้คุยอะไรกันมากนัก มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันในจังหวะที่สม่ำเสมอ เป็นความเงียบที่ปลอดภัยและพกพาได้ ซึ่งมีค่ามากกว่าคำตอบของคำถามใดๆ ที่เราเคยพยายามหามาตลอดชีวิตการเดินทาง รสชาติของเครื่องดื่มเย็นจัดในเลาจน์ที่ดื่มพร้อมกับมองดูฝนตกข้างนอกทำให้ผมรู้สึกว่าการไม่ต้องมีแผนการเดินทางที่ชัดเจนก็เป็นเรื่องที่ยอมรับได้ ความสัมพันธ์ของเราในขณะนี้เหมือนกับโครงเหล็กและแผ่นใสนั้นที่ถูกวางทิ้งไว้ที่มุมห้องอย่างไม่ใส่ใจ เพราะเรามีพื้นที่ปลอดภัยที่เรียกว่าความเงียบร่วมกัน สุดท้ายคือภาพแสงไฟจากตึกสูงในอุเมดะที่พร่ามัวผ่านหยดน้ำบนกระจกหน้าต่าง มันดูเหมือนภาพวาดสีน้ำที่ยังไม่แห้งสนิท และผมอยากจะจ้องมองความไม่ชัดเจนนั้นไปเรื่อยๆ โดยไม่ต้องสรุปว่าการเดินทางครั้งนี้ประสบความสำเร็จหรือไม่
- ปล่อยใจไปกับงานศิลปะที่แอ็กทีฟอาร์ตวอลล์ พร้อมจิบเครื่องดื่มเย็นๆ ในเลาจน์
- เดินทอดน่องชมดอกไฮเดรนเยียสีฟ้าท่ามกลางสายฝนโปรยปรายใกล้สถานีโอซาก้า