ความหิวที่ตื่นขึ้นในเวลาที่เมืองหลับใหล

ฝนเดือนมิถุนายนในโอซาก้าโปรยปรายเป็นจังหวะที่เย็นเยียบ เราก้าวออกจาก เฮปไฟว์ พร้อมรองเท้าที่ชุ่มโชกจนรู้สึกถึงความเปียกชื้นที่ซึมผ่านถุงเท้า และถุงพลาสติกจากลอว์สันที่หิ้วจนหูถุงบาดนิ้วเป็นเส้นแดง ในนั้นมีไก่ทอด ออนิกิริ และพุดดิ้ง ซึ่งเป็นรางวัลปลอบใจเพียงอย่างเดียวสำหรับแผนการไปดูหิ่งห้อยที่ล่มสลายเพราะพายุเข้า การเดินกลับสู่ โรงแรมคันไซ ในคืนนั้นเหมือนการเดินทางผ่านอุโมงค์แสงนีออนที่สะท้อนบนพื้นถนนเจิ่งนองเป็นสีรุ้งจางๆ กลิ่นดินชื้นและไอเย็นของเมืองโอบล้อมเราไว้ขณะที่เราหัวเราะให้กับสภาพลูกหมาตกน้ำของตัวเอง ซึ่งในวินาทีนั้น ผมกลับรู้สึกว่าความเปียกปอนนี้คือส่วนหนึ่งของความทรงจำที่ชัดเจนที่สุด

รสชาติของความล้มเหลวและพุดดิ้งคัสตาร์ด

"ไหนบอกว่าพยากรณ์อากาศว่าฝนไม่ตกไง" เพื่อนคนหนึ่งโพล่งขึ้นพร้อมยัดไก่ทอดชิ้นโตเข้าปาก กลิ่นน้ำมันทอดร้อนๆ อบอวลไปทั่วห้องสลับกับเสียงเคี้ยวที่ดังกรุบกรับ "เออ รู้แล้วน่า เลิกบ่นแล้วกินพุดดิ้งนี่ไปเถอะ" เรานั่งล้อมวงกันบนพื้นห้อง สแตนดาร์ดทวิน ของ โรงแรมคันไซ ระยะห่างระหว่างเตียงกับโต๊ะทำงานที่จำกัดทำให้เรารู้สึกเหมือนกำลังประชุมลับในฐานทัพขนาดเล็กที่ตัดขาดจากโลกภายนอก เสียงช้อนพลาสติกกระทบถ้วยพุดดิ้งสลับกับเสียงหัวเราะเยาะความซวยของตัวเองในห้องที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำจนผิวเริ่มสั่น ขณะที่ข้างนอกพายุยังคงโหมกระหน่ำ เราไม่ได้คุยเรื่องจุดหมายที่ต้องไปให้ถึงตามตาราง แต่กลับคุยเรื่องความโง่เขลาที่ลืมเช็กสภาพอากาศ ซึ่งกลายเป็นเรื่องตลกที่สุดของทริปนี้ บทสนทนาไหลลื่นไปพร้อมกับรสหวานของคัสตาร์ดที่ละลายในปาก เปลี่ยนความหงุดหงิดให้กลายเป็นความอบอุ่นที่อธิบายไม่ได้

ความเงียบที่ห่อหุ้มเราไว้

เมื่อพุดดิ้งคำสุดท้ายละลายหายไปในลำคอ ความเงียบก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาแทนที่ มันไม่ใช่ความเงียบที่อ้างว้าง แต่เป็นความเงียบที่เหมือนผ้าห่มผืนหนาที่ห่อหุ้มเราไว้ในห้องสี่เหลี่ยมสีขาว ผมทอดสายตามองแสงสีน้ำเงินจางๆ ของเมืองโอซาก้าที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามา รังลับกลางเมืองแห่งนี้ทำหน้าที่ของมันได้อย่างสมบูรณ์แบบ คือการเป็นที่ซ่อนตัวจากความวุ่นวายและหยาดฝน ผมตระหนักว่าความไม่สมบูรณ์แบบของแผนการเดินทางนี่แหละที่ถักทอเราเข้าด้วยกัน การเป็นคนแปลกหน้าในเมืองที่กว้างใหญ่ โดยมีเพื่อนที่บ้าพอๆ กันอยู่ข้างๆ ทำให้ความโดดเดี่ยวกลายเป็นเรื่องที่จัดการได้ง่ายขึ้นอย่างน่าประหลาด

เสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอ บอกว่าคืนนี้สิ้นสุดลงแล้ว