ผมไม่แน่ใจว่าความเหนียวเหนอะของอากาศเดือนกันยายนในโอซาก้าจะซึมลึกถึงกระดูกได้ขนาดนี้ไหม แต่ทันทีที่บานประตูของ โรงแรมคันไซ เปิดออก สิ่งแรกที่ปะทะคือกระแสลมเย็นจัดจากเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างบ้าคลั่ง ผมมองเห็นห้องพักแบบโฟร์ธที่มีเตียงเดี่ยวสี่หลังวางเรียงกันราวกับระเบียบวินัยที่ถูกบังคับ กลิ่นน้ำยาซักผ้าจางๆ และความเย็นที่โอบล้อมทำให้ผมรู้สึกเหมือนถูกผลักเข้าไปในสุญญากาศสีขาวที่ตัดขาดความวุ่นวายภายนอกออกไปอย่างสิ้นเชิง
ในขณะที่เพื่อนผมกลับเห็นเป็นอย่างอื่น เขาเล่าว่าวินาทีที่พวกเราสี่คนทิ้งตัวลงบนฟูกพร้อมกันจนเกิดเสียงดังปึ้ก มันคือช่วงเวลาที่ปลดปล่อยที่สุดในทริป สำหรับเขา ห้องนี้ไม่ใช่แค่ที่พัก แต่มันคือฐานทัพลับที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความเหนื่อยล้าและเสียงหัวเราะ เขามองเห็นรองเท้าที่ถอดกองระเกะระกะหน้าประตูเป็นหลักฐานของระยะทางที่พวกเราเดินฝ่าเมืองมาทั้งวัน ความไม่สมบูรณ์แบบในห้องนี้ต่างหากที่ทำให้เขารู้สึกว่าเราได้มาถึงที่นี่จริงๆ
รสชาติของเช้าวันนั้นในความทรงจำที่เหลื่อมล้ำ
ผมยังจำสัมผัสของเมล็ดข้าวญี่ปุ่นในไลน์บุฟเฟต์ได้ดี ความหวานจางๆ ที่แฝงอยู่ในความนุ่มนวล และรสเค็มนำของเครื่องเคียงท้องถิ่นที่ค่อยๆ กลมกล่อมในปาก ผมนั่งละเลียดอาหารช้าๆ ปล่อยให้แสงแดดสีทองอ่อนยามเช้าทอดผ่านโต๊ะอาหาร ความเงียบสงบในขณะที่เคี้ยวอาหารคำแล้วคำเล่าทำให้ผมรู้สึกว่าเวลาในห้องอาหารของ โรงแรมคันไซ กำลังไหลช้าลงจนเกือบจะหยุดนิ่ง เป็นช่วงเวลาที่จิตใจได้พักผ่อนอย่างแท้จริง
แต่สำหรับเพื่อนผม มื้อเช้านั้นคือท่วงทำนองของความโกลาหล เขาจำเสียงจานชามที่กระทบกันดังเคร้งคร้าง และภาพใบหน้าสะลึมสะลือของพวกเราที่บางคนยังอยู่ในชุดนอนขณะตักไข่เจียวด้วยท่าทางง่วงงุน บทสนทนาที่เถียงกันไม่จบว่าควรจะมุ่งหน้าไปเฮปไฟว์หรือจะไปเดินลูคัวก่อนดี กลายเป็นเครื่องปรุงรสที่ทำให้มื้ออาหารมีชีวิตชีวา ความทรงจำของเขาไม่ใช่เรื่องของรสชาติ แต่เป็นเรื่องของแรงสั่นสะเทือนจากเสียงหัวเราะและความวุ่นวายเล็กๆ บนโต๊ะยาว
จุดบรรจบเพียงหนึ่งเดียวในความต่าง
สิ่งเดียวที่พวกเราเห็นพ้องตรงกัน คือจังหวะการเดินเท้าประมาณสิบนาทีจากสถานีโอซาก้ามายังโรงแรม มันเป็นระยะทางที่พอดีสำหรับการปรับโหมดความรู้สึก จากความเร่งรีบของฝูงชนในชุดสูทสีเข้ม สู่จังหวะที่ช้าลงของย่านที่พัก เราเดินผ่านเศษเสี้ยวของชีวิตเมืองที่หากนั่งแท็กซี่เราจะไม่มีวันสังเกตเห็น ความชื้นในอากาศและเสียงฝีเท้าที่ก้าวไปพร้อมกันทำให้เราตระหนักว่า การหลงทางเล็กน้อยในระยะทางสั้นๆ คือเสน่ห์ที่แท้จริงของการเดินทาง
แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงที่ค่อยๆ ดับลง พร้อมกับเสียงกรนจังหวะสม่ำเสมอของเพื่อนข้างห้อง
- ลองเดินจากโรงแรมไปเฮปไฟว์ช่วงเย็น แสงไฟของชิงช้าสวรรค์ยักษ์สวยกว่าในรูปถ่าย
- อย่าพลาดบุฟเฟต์อาหารเช้า เพราะมันคือการเติมพลังที่ดีที่สุดก่อนออกไปลุยเมืองโอซาก้า