พยานวัตถุห้าชิ้นที่เห็นความบ้าบอของเรา

• พรมสีสดใส: สัมผัสนุ่มฟูที่โอบอุ้มร่างกายพร้อมกลิ่นสะอาดจางๆ ของห้องพัก พยานผู้เห็นเหตุการณ์ตอนที่เราล้มตัวลงนอนพร้อมกันเหมือนโดมิโน่ ดูดซับความเหนื่อยล้าจากการเดินหมื่นก้าวให้หายวับไปในพริบตา
• กระจกเงาบานใหญ่: พื้นผิวเย็นเฉียบสะท้อนแสงไฟสีนวล พยานของการยืนวิจารณ์ชุดของกันและกันว่า 'ใครคิดว่าใส่แบบนี้แล้วจะรอด' พร้อมเสียงหัวเราะที่ดังก้องจนผนังห้องแทบสั่น
• เตียงนอนที่นุ่มจนน่ากลัว: ความรู้สึกเหมือนจมลงในปุยเมฆที่หนักอึ้ง พยานของการต่อสู้ดิ้นรนเพื่อตื่นตอนหกโมงเช้า มีทั้งเสียงอ้อนวอนและคำขู่ว่าจะทิ้งเพื่อนไว้ที่นี่หากยังไม่ยอมลุกจากภวังค์
• แก้วน้ำพลาสติก: หยดน้ำเกาะพราวรอบแก้วที่เย็นจัด พยานของการประชุมลับเรื่องใครจะเป็นคนจ่ายค่าขนมรอบหน้า การเจรจาที่ตึงเครียดแต่ไร้สาระซึ่งตกลงกันไม่ได้เสียที
• ลูกบิดประตู: โลหะเย็นเยียบที่ถูกบิดอย่างรีบร้อน พยานความโกลาหลตอนรีบออกจากห้อง จนมีคนหนึ่งเกือบจะก้าวออกไปทั้งที่ยังใส่รองเท้าเพียงข้างเดียว

หากสิ่งของเหล่านี้เล่าเรื่องได้

ผมสงสัยว่าถ้าห้องพักใน HOTEL KINTETSU UNIVERSAL CITY พูดได้ เขาคงจะนิยามพวกเราว่าเป็นกลุ่มแขกที่วุ่นวายที่สุดในประวัติศาสตร์โรงแรม ผมรู้สึกว่าห้องพักแบบ Studio View room ที่เปิดรับแสงสีของเมืองโอซาก้าพยายามจะบอกให้เราตื่นตัว แต่เรากลับใช้ความหรูหรานั้นเป็นเพียงฉากหลังในการนอนแผ่หลาเหมือนปลาขาดน้ำ ท่ามกลางเสียงหึ่งๆ ของเครื่องปรับอากาศที่สู้กับความชื้นแฉะของเดือนกันยายน เราปล่อยให้เวลาไหลผ่านไปอย่างไร้จุดหมาย บ่นเรื่องเหงื่อที่ซึมตามไรผมขณะที่ในใจกำลังจินตนาการถึงเครื่องเล่นที่รออยู่เบื้องหน้า ความมหัศจรรย์ของที่นี่คือการที่เส้นแบ่งระหว่าง 'โลกความจริง' กับ 'โลกจินตนาการ' บางลงจนแทบไม่เหลืออะไรเลย เพียงแค่ก้าวออกจากโรงแรมไม่กี่นาที เราก็หลุดเข้าไปในอีกมิติหนึ่ง ทิ้งไว้เพียงเสียงพูดคุยไร้สาระที่ยังคงก้องอยู่ในห้องพักที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของการผจญภัย

แสงไฟระยิบระยับจากสวนสนุกที่ลอดผ่านผ้าม่าน คือคำสัญญาของวันพรุ่งนี้

• เติมพลังด้วยบุฟเฟต์ที่ร้านเอพ็อคให้เต็มคราบก่อนออกไปเผชิญฝูงชน
• ตื่นให้เร็วที่สุดเพื่อไปยืนต่อแถวหน้าประตูในฐานะผู้ชนะของวัน