ผมไม่แน่ใจว่าเรามาถึง โรงแรมนิวโอทานิโอซาก้า หรือว่ากระเป๋าเดินทางห้าใบนั้นเดินทางมาถึงก่อนกัน เสียงล้อลากกระทบพื้นหินอ่อนในล็อบบี้ดังก้องเป็นจังหวะสลับกับเสียงลูกคนเล็กที่ถามด้วยความใสซื่อว่าปราสาทโอซาก้ามีมังกรอาศัยอยู่จริงไหม ความร้อนระอุของเดือนสิงหาคมยังคงเกาะติดผิวหนังเหมือนผ้าชุบน้ำอุ่น จนกระทั่งลมเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศปะทะเข้าที่ใบหน้า มันเป็นความรู้สึกเหมือนการเปลี่ยนสถานะของสสารจากของเหลวที่ไหลเปื่อยกลายเป็นของแข็งที่มั่นคงในทันที ลูกคนโตยืนยันด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดว่าต้องรีบเช็กอินเพื่อพุ่งตัวไปที่สระว่ายน้ำให้เร็วที่สุด ผมมองดูความชุลมุนตรงหน้าแล้วรู้สึกว่ามันเหมือนชิ้นส่วนจิ๊กซอว์ที่กระจัดกระจาย ซึ่งเราเพียงแค่ต้องหาจังหวะที่เหมาะสมเพื่อวางมันให้ลงล็อก
แผนที่ที่ไม่ได้วาดไว้ในความทรงจำ
เด็กๆ ไม่เคยสนใจว่าสถาปัตยกรรมของโรงแรมจะโอ่อ่าเพียงใด แต่สิ่งที่พวกเขาสนใจคือผืนน้ำสีครามในสระว่ายน้ำกลางแจ้งนั้นจะเย็นพอที่จะทำให้ลืมแสงแดดแผดเผาข้างนอกได้หรือไม่ ผมเฝ้ามองลูกคนเล็กพยายามว่ายน้ำในท่าที่เขาเชื่อมั่นว่าเหมือนฉลาม ซึ่งในสายตาผมมันคือการดิ้นรนอย่างสนุกสนานท่ามกลางกลิ่นคลอรีนจางๆ และเสียงหัวเราะที่สะท้อนไปมา เราตัดสินใจเดินออกจากโรงแรมมุ่งหน้าไปยังปราสาทโอซาก้า ระยะทางสิบนาทีที่ดูเหมือนจะสั้น แต่ในความชื้นสัมพัทธ์ที่สูงลิ่วของญี่ปุ่นช่วงปลายฤดูร้อน มันคือการทดสอบความอดทนของมนุษย์อย่างยิ่งยวด ผมสังเกตเห็นลูกคนโตพยายามเดินเลียนแบบทหารในชุดยูกาตะที่สวมใส่เบี้ยวไปมา ความไม่สมบูรณ์แบบที่ดูเงอะงะนั้นเองที่ทำให้ภาพความทรงจำตรงหน้าเริ่มชัดเจนและงดงามขึ้นมาอย่างประหลาด
ห้วงขณะที่ความเงียบเริ่มทำงาน
เมื่อเด็กๆ จมดิ่งสู่ห้วงนิทราในห้องแฟมิลี่สวีท พื้นที่กว้างขวางที่เคยเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องและความวุ่นวายกลับกลายเป็นที่ว่างที่เงียบสงัดอย่างน่าประหลาด ผมทิ้งตัวลงบนเตียงที่ผ้าปูตึงเปรี๊ยะและเย็นเฉียบ ความรู้สึกยามที่แผ่นหลังสัมผัสฟูกหนานุ่มมันเหมือนการได้ดึงสติที่กระจัดกระจายให้กลับคืนมา ผมเดินไปที่หน้าต่าง มองเห็นเงาทมิฬของปราสาทโอซาก้าตัดกับแสงไฟระยิบระยับของเมืองยามค่ำคืน ผมไม่แน่ใจว่าความเงียบมีราคาเท่าไหร่ แต่ในวินาทีที่สายน้ำจากฝักบัวรดลงบนไหล่พร้อมกลิ่นสบู่หอมอ่อนๆ ที่อบอวลในห้องน้ำ ผมรู้สึกว่าการได้กลับมาเป็นเพียง 'ตัวผมเอง' โดยไม่ต้องสวมบทบาท 'พ่อ' สักสิบนาที คือรางวัลที่ล้ำค่าที่สุดของวัน
เศษเสี้ยวสุดท้ายก่อนการจากลา
ในขณะที่กำลังเช็กเอาต์ ลูกคนเล็กเริ่มประท้วงด้วยการกอดขาโต๊ะไว้แน่นพร้อมบอกว่าไม่อยากกลับ ผมกวาดสายตามองรอยเปื้อนเล็กๆ บนพรมและเศษขนมที่อาจจะหลงเหลืออยู่ในซอกโซฟา แล้วพบว่าตัวผมเองก็ไม่อยากเดินออกไปเผชิญกับความจริงที่วุ่นวายข้างนอกนั่นเช่นกัน เราอาจไม่ได้ทริปที่สมบูรณ์แบบตามคู่มือท่องเที่ยวเล่มไหน แต่เราได้ภาพความทรงจำที่ต่อกันจนครบ และนั่นคือเหตุผลที่ทำให้เราโหยหาการกลับมาที่นี่อีกครั้ง
- ลองเดินไปปราสาทโอซาก้าช่วงเจ็ดโมงเช้า แสงแดดอ่อนๆ จะทำให้กำแพงหินดูเป็นสีทองและสงบเงียบ
- สั่งผลไม้สดจากรูมเซอร์วิสมาทานตอนบ่าย เป็นวิธีคลายร้อนของเดือนสิงหาคมที่รื่นรมย์ที่สุด