ลมเดือนมกราคมที่พัดผ่าน โรงแรมนิวโอทานิโอซาก้า รุนแรงจนผิวหน้าชาหนึบ ผมจำได้ว่าสายตาจดจ้องอยู่ที่กำแพงหินยักษ์ซึ่งเรียงตัวกันอย่างเคร่งครัด มันดูเหมือนรอยพับของแผนที่ที่ยับยู่ยี่ในมือเรา ท้องฟ้าสีเทาหม่นกดทับทุกอย่างให้ราบเรียบ ผมรู้สึกถึงความโดดเดี่ยวท่ามกลางความเงียบที่ดังสนั่นในหัว ขณะที่พยายามนับก้าวเดินสิบนาทีที่ดูเหมือนจะยาวนานชั่วนิรันดร์
ใครจะสนเรื่องกำแพงหินกันล่ะ? สิ่งที่ผมจำได้แม่นคือเสียงหัวเราะที่ระเบิดออกมาตอนที่เพื่อนคนหนึ่งสะดุดขาตัวเองจนเกือบหน้าทิ่มพุ่มไม้ ลมหนาวที่พัดจนตัวสั่นกลายเป็นเรื่องตลกขบขัน เราหยุดเถียงเรื่องเส้นทางแล้วมายืนขำสภาพตัวเองที่พยายามทำตัวเป็นนักท่องเที่ยวผู้รอบรู้ ทั้งที่ความจริงเราก็แค่กลุ่มคนที่หลงทางและหนาวจนฟันกระทบกันท่ามกลางลมกรรโชก
รสชาติเดียวกันในความทรงจำที่ต่างกัน
เสน่ห์ของอาหารเช้าที่นี่คือความเงียบเชียบของรสชาติ ผมจำความเค็มจางๆ ของเนยคุณภาพดีที่ซึมอยู่ในเนื้อครัวซองต์กรอบนอกนุ่มในได้ กลิ่นกาแฟคั่วหอมฟุ้งในแก้วเซรามิกสีขาวสะอาดส่งไออุ่นปะทะใบหน้า มันเป็นความรื่นรมย์ที่เรียบง่ายจนเกือบจะเหงา ทำให้ผมคิดว่าการตื่นเช้าในโอซาก้าไม่ใช่เรื่องเลวร้ายนัก หากมีรสสัมผัสที่ละเมียดละไมแบบนี้คอยปลอบประโลม
สำหรับผม น้ำส้มในแก้วมีสีส้มจัดจ้านจนดูเหมือนสีน้ำที่ระบายผิดที่ แต่มันกลับสดชื่นจนปลุกสติให้ตื่นตัว ผมนั่งมองผู้คนที่แต่งตัวเนี้ยบกริบในห้องอาหาร แล้วหันไปเห็นเพื่อนที่กำลังต่อสู้กับแยมบนขนมปังจนมันเลอะเสื้อสีขาวเป็นจุดด่างดวง แผนที่ที่ไม่มีใครอ่านออกถูกวางทิ้งไว้ข้างจานที่เลอะเทอะ ความวุ่นวายเล็กๆ นั่นแหละคือรสชาติที่แท้จริงของทริปนี้
สิ่งเดียวที่ความจริงบรรจบกัน
เราเถียงกันทุกเรื่อง ตั้งแต่ลำดับการเข้าวัดไปจนถึงร้านทาโกยากิที่ 'ถูกต้อง' ที่สุด แต่สิ่งเดียวที่เราเห็นพ้องโดยไม่ต้องเอ่ยปากคือความรู้สึกยามสวมชุดปาจามะแยกชิ้นในห้อง Superior Twin ของ โรงแรมนิวโอทานิโอซาก้า เนื้อผ้าที่นุ่มลื่นสัมผัสผิวท่ามกลางแอร์เย็นฉ่ำทำให้การนอนอืดอ่านหนังสือกลายเป็นกิจกรรมที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุด มันคือความหรูหราของการไม่ต้องทำอะไรเลยในบ่ายวันอาทิตย์ที่แสนเกียจคร้าน
แสงไฟสีส้มจากล็อบบี้ที่ตกกระทบพื้นหินอ่อนยามเราจากลา
- ลองเดินไปปราสาทโอซาก้าตอนเช้าตรู่เพื่อสัมผัสความหนาวที่สงัดเงียบ
- สั่งรูมเซอร์วิสมาทานในห้องแล้วปล่อยให้แผนเที่ยวเป็นเพียงเศษกระดาษ