รอยเปียกชื้นและสีน้ำเงินที่โอบล้อม

ผมไม่แน่ใจว่าความชื้นของเดือนมิถุนายนในโอซาก้าทำงานอย่างไร แต่มันทำให้ทุกอย่างรอบตัวดูพร่าเลือนและนุ่มนิ่มไปหมด เราเดินจูงมือกันผ่านทางเท้าสั้นๆ สี่นาทีจากสวนสนุก กลิ่นยางมะตอยเปียกฝนลอยขึ้นมาปะทะจมูก สลับกับสีม่วงหม่นของดอกอาจิไซที่บานสะพรั่งอยู่ตามมุมถนน เราไม่ได้คุยอะไรกันมาก แค่ปล่อยให้หยดน้ำฝนเกาะตามเสื้อผ้าจนหนักอึ้งและเย็นชื้น พอผลักประตูเข้าไปใน โรงแรมยูนิเวอร์แซล พอร์ต สิ่งแรกที่ปะทะคือสีน้ำเงินที่เข้มและลึกราวกับถูกดึงลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทร ผมมองดูคุณที่ยืนอยู่ข้างๆ แสงสีน้ำเงินนั้นทำให้ผิวของคุณดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย เหมือนเราหลุดเข้ามาในมิติที่ความวุ่นวายภายนอกถูกกรองออกจนเหลือเพียงความเงียบที่สั่นไหว

ห้วงเวลาที่กลายเป็นของเหลว

พื้นที่ตรงนี้แปลกดี ผมรู้สึกว่ามันไม่ใช่แค่ล็อบบี้โรงแรม แต่มันคือสภาวะของเหลวที่โอบอุ้มเราไว้ เราเดินบนพรมที่หนานุ่มจนกลืนเสียงฝีเท้าให้หายไปในความว่างเปล่า ความเงียบทำงานร่วมกับแสงสลัวที่เลียนแบบโลกใต้ทะเล ทำให้เรารู้สึกเหมือนกำลังดำดิ่งลงไปในน้ำโดยไม่ต้องเปียกปอน ผมชอบจังหวะที่เราหยุดยืนมองเพดานแล้วหันมาสบตากัน ความไม่แน่ใจบางอย่างระหว่างเราดูจะเบาบางลงในที่แบบนี้ มันคือความรู้สึกของการเป็นคนนอกในพื้นที่ที่ถูกออกแบบมาเพื่อโอบกอดเราอย่างอ่อนโยน ราวกับว่าโลกทั้งใบถูกลดทอนลงเหลือเพียงเราสองคนในฟองอากาศสีคราม

รังไหมสีครามและบทสนทนาที่ไร้จุดหมาย

เมื่อแสงไฟในห้อง Caribbean Superior หรี่ลง ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ห้องพักกลายเป็นรังไหมสีน้ำเงินที่ตัดขาดเราออกจากโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์ ผมทิ้งตัวลงบนเตียงที่นุ่มจนเกือบจะจมหายไปในความละมุน คุณนอนอยู่ข้างๆ เราคุยกันเรื่องสัพเพเหระ เรื่องหนังที่เคยดู หรือคำถามที่ว่าพรุ่งนี้จะตื่นกี่โมง บทสนทนาลื่นไหลไปเรื่อยๆ ราวกับกระแสน้ำที่ไม่มีจุดหมาย และเวลาในห้องนี้ถูกยืดออกให้ยาวกว่าปกติ แสงสีน้ำเงินจางๆ ที่สะท้อนบนผนังทำให้ห้องนี้ดูเหมือนโลกคู่ขนานที่ไม่มีใครหาเราเจอ ผมคิดในใจว่าถ้าเราหายไปในสีน้ำเงินนี้ตลอดกาลก็คงไม่เลวนัก ความเงียบระหว่างประโยคไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัด แต่มันกลับทำให้ผมได้ยินเสียงลมหายใจของคุณชัดเจนขึ้นจนน่าประหลาด

ความปลอดภัยในความมืดที่สั่นไหว

สิ่งที่วิเศษที่สุดของการมาที่นี่ในเดือนมิถุนายน คือการได้มองสายฝนที่โปรยปรายอยู่นอกหน้าต่าง ในขณะที่ตัวเราซุกอยู่ในผ้าห่มผืนหนา ความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศปะทะกับความอบอุ่นของร่างกายที่เบียดชิดกัน มันเป็นสมดุลที่พอดีอย่างประหลาด เราไม่ต้องพยายามเป็นอะไรที่สมบูรณ์แบบ แค่เป็นคนสองคนที่เหนื่อยล้าจากการเดินทางแล้วมาพึ่งพิงกันในพื้นที่สีน้ำเงินนี้ ความรู้สึกปลอดภัยที่เหมือนถูกห่อหุ้มด้วยฟองอากาศใต้ทะเลลึกแบบนี้แหละที่ผมอยากจะเก็บไว้ในความทรงจำให้นานที่สุด เพื่อให้มันเป็นหลักฐานว่าครั้งหนึ่งเราเคยสงบเงียบได้ถึงเพียงนี้

แสงสีน้ำเงินจางๆ กับมือที่กุมกันไว้ใต้ผ้าห่มผืนหนา

• ลองเดินออกไปมองหาดอกอาจิไซสีม่วงตามทางเดินในช่วงเช้าที่อากาศเย็นสบาย
• สั่งเครื่องดื่มอุ่นๆ ในเลานจ์แล้วนั่งมองสายฝนที่ตกกระทบกระจกเงียบๆ ด้วยกัน