ความหิวที่ตื่นขึ้นในห้วงสีน้ำเงิน

ผมไม่แน่ใจว่ามันเป็นเพราะความชื้นหนืดของเดือนมิถุนายนที่เกาะกินผิวหนัง หรือเป็นเพราะเราทุ่มเทพลังงานทั้งหมดไปกับการไล่ล่าความฝันในสวนสนุกกันแน่ แต่ทันทีที่ก้าวเท้ากลับเข้าสู่ โรงแรมยูนิเวอร์แซล พอร์ต ความรู้สึกเหมือนเราถูกโอบอุ้มด้วยฟองอากาศสีน้ำเงินขนาดใหญ่ที่ตัดขาดจากโลกภายนอก กลิ่นโอโซนจางๆ จากสายฝนยังติดอยู่ที่ปลายเสื้อ ขณะที่ความเย็นฉ่ำของล็อบบี้ปลุกให้ประสาทสัมผัสตื่นตัว เราตกลงกันโดยไม่ต้องใช้คำพูดว่าคืนนี้ต้องมีอะไรบางอย่างลงท้อง เพื่อนคนหนึ่งเสนอให้แวะร้านสะดวกซื้อใกล้ๆ แล้วเราก็หอบหิ้วถุงพลาสติกที่บรรจุของกินเล่นหน้าตาประหลาดกลับมายังห้องพักแบบโอเชียนทวินของเรา

รสชาติของบทสนทนาตอนเที่ยงคืน

"เฮ้ย แกดูนี่ดิ ขนมอันนี้รสชาติมันพิลึกชะมัด" เพื่อนคนหนึ่งพูดพลางยื่นมันฝรั่งทอดรสท้องถิ่นที่ซองดูน่าสงสัยมาให้ผม เสียงซองพลาสติกดังกรอบแกรบสะท้อนในห้องที่เงียบสงัด

"พิลึกยังไงวะ" ผมถามพลางหยิบเข้าปาก รสเค็มปนเปรี้ยวที่แปลกประหลาดแผ่ซ่านไปทั่วลิ้น

"เหมือนรสซุปที่กินตอนป่วยเลยว่ะ แต่ดันอร่อยเฉยเลย"

เราหัวเราะกันเบาๆ ขณะนั่งล้อมวงบนพื้นห้องที่กว้างพอจะให้เราทิ้งตัวลงนอนกลิ้งได้โดยไม่ชนเฟอร์นิเจอร์ บรรยากาศที่เหมือนอยู่ใต้ระดับน้ำลึกทำให้บทสนทนาที่เคยโวยวายกลายเป็นเรื่องจริงจังขึ้นมา เราคุยกันถึงงานที่ไม่อยากกลับไปทำ ความฝันที่ยังพร่าเลือน และเหตุผลที่เราเลือกมาเยือนโอซาก้าในฤดูฝน "แต่ก็นะ ถ้าฝนไม่ตก เราคงไม่ได้เห็นไฮเดรนเยียสีน้ำเงินเข้มจัดระหว่างทางหรอก" เพื่อนอีกคนพูดขึ้น พร้อมกับตักพุดดิ้งเนื้อเนียนนุ่มคำสุดท้ายเข้าปากด้วยแววตาที่ดูเหงาอย่างบอกไม่ถูก

ความเงียบที่ตกตะกอนหลังรสชาติ

เมื่อขนมชิ้นสุดท้ายหมดลง ความเงียบก็ค่อยๆ คลุมพื้นที่ห้องแทนที่เสียงหัวเราะ ผมมองไปรอบๆ รังไหมสีครามที่ออกแบบมาเพื่อลดทอนความวุ่นวายของโลกภายนอก เส้นสายที่เรียบง่ายแต่กลับให้ความรู้สึกเต็มอิ่มในทางอารมณ์ เราไม่ได้พูดอะไรกันต่อ เพียงแค่นอนแผ่หลาบนเตียงนุ่มที่ดูดซับความเหนื่อยล้าของวันไปจนสิ้น เสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางเบาๆ ผสมกับเสียงฝนที่กระทบกระจกหน้าต่างเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทำให้ผมรู้สึกว่าการเป็นคนนอกในเมืองที่วุ่นวายเช่นนี้ คือความหรูหราที่หาได้ยากที่สุดในทริป

แสงสีน้ำเงินจางๆ บนเพดานที่กล่อมให้ผมหลับไปพร้อมฝันถึงปลาตัวเล็กๆ