เราไม่ได้หิวเพราะท้องว่าง แต่หิวเพราะความหนาวที่กัดกินจนถึงกระดูก ลมฤดูหนาวของโอซาก้าพัดผ่านเสื้อโค้ทราวกับมันเป็นเพียงกระดาษแผ่นบาง เราเดินโซเซกลับจากแสงไฟคริสต์มาสที่ยูนิเวอร์แซล สตูดิโอ เจแปน ด้วยสภาพไม่ต่างจากซากศพที่โหยหาความอบอุ่น ก่อนจะแวะกวาดทุกอย่างในร้านสะดวกซื้อ ทั้งโอนิกิริ ไก่ทอด และขนมรสประหลาดประจำฤดูกาล การหิ้วถุงพลาสติกพะรุงพะรังกลับเข้าสู่ โรงแรมยูนิเวอร์แซล พอร์ต ให้ความรู้สึกเหมือนเรากำลังแห่ขบวนชัยชนะของอาหารขยะท่ามกลางความเงียบสงัดของราตรี
บทสนทนาท่ามกลางรสชาติของความเหนื่อยล้า
"บอกแล้วว่าเสื้อตัวนี้มันบางไป" เอบ่นพึมพำพลางฉีกซองพลาสติกเสียงดังแกรก กลิ่นน้ำมันทอดโชยแตะจมูกทันที "เงียบไปเลย คนที่อยากเดินดูไฟจนขาสั่นก็เธอนั่นแหละ" บีตอบกลับทั้งที่ไก่ทอดชิ้นโตยังเต็มปาก
เรานั่งล้อมวงกันบนพื้นห้องที่ตกแต่งในธีมโลกใต้ทะเล แสงสีน้ำเงินสลัวทำให้เราดูเหมือนสิ่งมีชีวิตประหลาดที่กำลังจัดปาร์ตี้ลับๆ ในมหาสมุทร "แกคิดว่าแมงกะพรุนบนเพดานกำลังตัดสินเราอยู่ไหม ที่กินเยอะขนาดนี้ตอนตีหนึ่ง" "น่าจะนะ แต่ก็นะ อย่างน้อยพวกมันก็ไม่ต้องเดินหมื่นก้าวแบบเรา"
เราหัวเราะออกมาพร้อมกัน เป็นเสียงหัวเราะที่แหบพร่าและเหนื่อยอ่อน แต่กลับผูกพันกันอย่างประหลาดในพื้นที่สีครามนี้
ความเงียบงันหลังมื้ออาหารที่สิ้นสุด
ซองพลาสติกและเศษขนมกระจายอยู่รอบตัวราวกับซากปรักหักพังของงานเลี้ยง ความหิวถูกแทนที่ด้วยความง่วงที่หนักอึ้งและอบอุ่น ห้องนี้กลายเป็นเปลือกหอยใบใหญ่ที่โอบอุ้มเราไว้จากพายุหิมะด้านนอก ผมทอดสายตามองเพดานสีน้ำเงินลึกแล้วรู้สึกว่า โลกภายนอก—ฝูงชน ตารางเวลา หรือความคาดหวัง—ได้เลือนหายไป เหลือเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องปรับอากาศและลมหายใจที่สม่ำเสมอของเพื่อนที่หลับไปก่อนแล้ว
เราจมดิ่งลงสู่ห้วงนิทราในมหาสมุทรสีน้ำเงินที่เงียบสงบ
- ไก่ทอดฟามิชิกิกับซุปข้าวโพดร้อนๆ จากแฟมิลี่มาร์ท
- โมจิสตรอว์เบอร์รีตามฤดูกาลจากลอว์สัน