สัมผัสแรกคือความเย็นเยียบของลมเดือนพฤศจิกายนที่กรีดผ่านผิวหนังและแทรกซึมเข้าไปใน

สัมผัสแรกคือความเย็นเยียบของลมเดือนพฤศจิกายนที่กรีดผ่านผิวหนังและแทรกซึมเข้าไปในเสื้อโค้ทตัวหนา กลิ่นอายชื้นของเมืองโอซาก้าลอยวนอยู่ในอากาศขณะที่เราเดินมุ่งหน้าไปยัง โรงแรมวิลลา ฟองแตน แกรนด์ โอซาก้า อุเมะดะ ทันทีที่ก้าวข้ามธรณีประตูเข้าสู่ล็อบบี้ เสียงอื้ออึงของย่านอุเมดะก็ถูกตัดขาดหายไปราวกับมีกำแพงล่องหนมากั้นกลาง ผมมองเห็นกระเป๋าเดินทางสองใบที่วางขนานกันในตอนเช็คอิน ระยะห่างเพียงไม่กี่นิ้วระหว่างกระเป๋าสองใบนั้นดูเหมือนจะเป็นตัวแทนของความสัมพันธ์เราในขณะนั้น คือใกล้กันจนสัมผัสได้ แต่ก็ยังมีช่องว่างเล็กๆ ที่เราต่างไม่รู้จะเติมเต็มมันอย่างไร จนกระทั่งเราเปิดประตูเข้าไปในห้องสวีท พื้นที่ที่กว้างขวางกว่าโรงแรมธุรกิจทั่วไปทำให้ผมรู้สึกว่าเรามีที่ว่างให้หายใจมากขึ้น ความโปร่งโล่งของห้องช่วยเจือจางความอึดอัดที่สะสมมาตลอดการเดินทาง ผมปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงในห้วงเวลาของการอาบน้ำด้วยฝักบัวมิราเบิล ซีโร่ สัมผัสของฟองอากาศนับล้านที่นวดเฟ้นผิวอย่างแผ่วเบาราวกับเป็นปลายนิ้วที่มองไม่เห็น มันไม่ใช่แค่การชำระล้างร่างกาย แต่เหมือนเป็นการล้างเอาความเหนื่อยล้าและความกังวลในใจให้หลุดลอยไปกับสายน้ำ ผมมองเห็นคุณยืนอยู่ปลายเตียงสีขาวสะอาดตาภายใต้แสงไฟสีนวลตาที่ทำให้ขอบเฟอร์นิเจอร์ดูพร่าเลือน เราไม่ได้พูดอะไรกันมากนัก แต่ความเงียบในห้องนี้กลับไม่ทำให้รู้สึกโดดเดี่ยว มันเหมือนเรากำลังลองปรับจูนคลื่นความถี่ของกันและกันให้ตรงกันอย่างช้าๆ ในจังหวะที่พอดี เช้าวันต่อมาผมตื่นขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของซุปมิโซะที่ปลุกประสาทสัมผัสให้ตื่นตัว อาหารเช้าจากกินซ่า โอโนเดระ มอบรสชาติของปลาสดที่สะอาดบริสุทธิ์ มีความหวานจางๆ ที่ปลายลิ้นซึ่งผมตีความว่ามันคือรสชาติของความใส่ใจในรายละเอียดที่ประณีต ผมนั่งมองคุณทานอาหารเช้าอย่างเงียบเชียบ และรู้สึกว่าความไม่แน่ใจในตอนแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก เราออกไปเดินเล่นท่ามกลางลมหนาว แสงไฟจากงานประดับไฟบนถนนมิโดซูจิสะท้อนอยู่ในดวงตาของคุณเป็นประกายระยิบระยับ มันเป็นภาพที่เรียบง่ายแต่กลับงดงามกว่างานศิลปะชิ้นไหนที่ผมเคยเห็นในแกลเลอรี เราเดินจูงมือกันโดยไม่ต้องกังวลว่าใครจะเดินเร็วหรือช้าเกินไป เพราะในที่สุดเราก็ค้นพบจังหวะการก้าวเดินที่สอดประสานกัน เมื่อกลับมาถึงโรงแรมและทิ้งตัวลงบนเตียงที่นุ่มจนเหมือนจะดูดกลืนตัวตนของเราให้จมลงไปในความฝัน ผมคิดว่าพื้นที่ว่างในห้องนี้แหละที่ทำให้เราได้ยินเสียงหัวใจของกันและกันชัดเจนขึ้น และผมหวังว่าเราจะรักษาความรู้สึกที่เบาสบายนี้ไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ โดยไม่ต้องพยายามนิยามหรือควบคุมอะไรเลย

• เดินทอดน่องชมแสงไฟที่ถนนมิโดซูจิ แล้วกลับมาทิ้งตัวในห้องสวีทที่เงียบสงบ
• ลิ้มรสความละเมียดละไมของอาหารเช้าจากกินซ่า โอโนเดระ เพื่อปลุกประสาทสัมผัส