"เราจะเดินไปต่อ หรือจะกลับไปพักก่อนดี" คุณถามพลางขยับรองเท้าที่เริ่มคับแน่นในวันที่อากาศเดือนเมษายนอุ่นขึ้นจนผิวเริ่มเหนอะหนะ ผมมองดูความลังเลในดวงตาคุณ ระหว่างกลีบซากุระที่สำนักกษาปณ์กับเตียงนุ่มๆ ที่รออยู่ ผมไม่ได้ตอบอะไร เพียงปล่อยให้ลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านช่องว่างระหว่างเรา จนสุดท้ายเราก็ตัดสินใจมุ่งหน้ากลับไปยัง โรงแรมวิสคิโอโอซาก้า ด้วยกัน
จังหวะของความว่างเปล่าที่โอบกอดเราไว้
การก้าวออกจากความวุ่นวายของสถานีโอซาก้าเพียงไม่กี่นาที เหมือนการจุ่มตัวลงในน้ำนิ่งที่ตัดขาดโลกภายนอกอย่างเงียบเชียบ ผมหลงรักวิธีที่โรงแรมแห่งนี้จัดการกับความว่างเปล่า ผนังที่โค้งมนราวกับระลอกน้ำทำให้ผมรู้สึกว่าเราไม่ได้ถูกกักขังในกล่องสี่เหลี่ยม แต่กำลังลอยล่องอยู่ในพื้นที่ที่อนุญาตให้ปอดได้ขยายตัวอย่างเต็มที่ ความสบายที่แท้จริงไม่ใช่ความหรูหราที่ตะโกนก้อง แต่คือการทิ้งตัวลงบนเตียงที่ออกแบบมาเพื่อการหลับใหลโดยเฉพาะ สัมผัสของผ้าปูที่นอนที่เย็นเยียบทว่านุ่มนวลโอบรับผิวหนังในอุณหภูมิที่พอดี จนเสียงรบกวนจากเมืองใหญ่เลือนหายไป เหลือเพียงเสียงลมหายใจของเราสองคนที่ค่อยๆ ปรับจังหวะให้ตรงกันในความสลัว
เช้าวันต่อมา รสชาติของออมเล็ตที่นุ่มจนเกือบละลายในปากจากร้านอาหารแวร์เด คาสซ่า ปลุกประสาทสัมผัสให้ตื่นขึ้น ความอุ่นของมันตัดกับไอเย็นจางๆ ของยามเช้าได้อย่างน่าประหลาด เรานั่งคุยกันถึงแผนการเดินทางที่อาจไม่เกิดขึ้นจริง เพราะมัวแต่จ้องมองแสงแดดสีทองที่ลอดผ่านช่องแสงบนเพดานล็อบบี้อย่างเลื่อนลอย ในพื้นที่ที่เรียบง่ายและสะอาดตาเช่นนี้ เราไม่จำเป็นต้องพยายามเป็นใครที่สมบูรณ์แบบ แค่เป็นคนสองคนที่ปล่อยให้เวลาไหลผ่านไปอย่างเชื่องช้า ความไม่แน่นอนที่ถูกโอบอุ้มด้วยดีไซน์ที่สุขุมทำให้ทุกความเป็นไปได้ดูงดงามขึ้นมาทันที
แสงไฟสีนวลในห้องพักโอบล้อมเราไว้ ในวันที่โลกข้างนอกหมุนเร็วเกินไป
- ลองเดินไปดูซากุระที่สำนักกษาปณ์ตอนเช้า แล้วกลับมาทิ้งตัวลงนอนให้เต็มอิ่ม
- ปล่อยเวลาให้ไหลช้าๆ กับอาหารเช้าสไตล์อิตาเลียนที่ปลุกเราอย่างอ่อนโยน