ผมไม่แน่ใจว่าใครเป็นคนเริ่มจุดชนวน แต่เราลงความเห็นกันว่าจะพนันว่าใครจะหลงทางในสถานีเจอาร์โอซาก้าเป็นคนแรก ผลลัพธ์คือเราทุกคนพ่ายแพ้อย่างราบคาบ ท่ามกลางกลิ่นอายโลหะของรางรถไฟและเสียงอื้ออึงของฝูงชนที่เคลื่อนที่เหมือนกระแสน้ำ เราเดินวนอยู่ที่เดิมถึงสามรอบจนความสับสนกลายเป็นเรื่องตลกที่น่าสมเพช คนหนึ่งกางแผนที่ในมือถือด้วยความมั่นใจแต่กลับหมุนตัวไปคนละทิศ อีกคนเดินนำหน้าด้วยสัญชาตญาณที่พาเรากลับมาจุดเริ่มต้นเสมอ ผมมองแผ่นหลังของเพื่อนๆ แล้วคิดในใจว่า นี่แหละคือสภาวะเริ่มต้นที่ถูกต้องของการเดินทางกับกลุ่มคนที่เชื่อใจกันไม่ได้เลยในเรื่องทิศทาง เราหัวเราะเยาะความเด๋อด๋าของกันและกันภายใต้แสงไฟนีออนที่สว่างจ้าจนพร่าเลือน
ระลอกคลื่นในลมหนาวและกลิ่นอายฤดูใบไม้ผลิ
การเดินเท้าเพียงห้านาทีจากสถานีกลับให้ความรู้สึกเหมือนการข้ามผ่านมิติ ลมเดือนมีนาคมพัดมาปะทะผิวหน้าจนรู้สึกชาและสั่นสะท้าน เป็นความเย็นที่กรีดลึกเพื่อเตือนว่าฤดูใบไม้ผลิกำลังคืบคลานเข้ามา เราเดินผ่านตึกสูงระฟ้าที่บดบังแสงอาทิตย์และเสียงแตรรถที่ดังแทรกเป็นระยะ แต่เมื่อก้าวเข้าสู่ โรงแรมวิสคิโอโอซาก้า สายตาของผมก็ถูกดึงดูดด้วยผนังที่มีลวดลายเส้นสายพริ้วไหวราวกับระลอกน้ำ มันเป็นความย้อนแย้งที่น่าสนใจ เมื่อโรงแรมธุรกิจในย่านที่วุ่นวายที่สุดกลับเลือกที่จะโอบกอดความสงบของสายน้ำไว้ในงานดีไซน์ เราหยุดเถียงกันเรื่องร้านอาหารเย็นตรงทางเข้าอย่างดุเดือด ทว่าในจังหวะที่ความโกรธจางลง ผมกลับสังเกตเห็นกิ่งท้อบางต้นที่เริ่มผลิบานอย่างไม่รีบร้อน ชื่อ 'วิสคิโอ' ที่แปลว่ามิสเซิลโทอาจจะดูโรแมนติกเกินไปสำหรับกลุ่มเพื่อนผู้หิวโหย แต่ในขณะนั้นมันกลับให้ความรู้สึกเหมือนที่พักพิงที่ปลอดภัยและอบอุ่นอย่างประหลาด
พื้นที่สีขาวที่โอบกอดความเหนื่อยล้า
ทันทีที่ประตูห้องเปิดออก แรงดึงดูดของเตียงนอนก็ทำงานอย่างรุนแรง เพื่อนคนหนึ่งพุ่งตัวลงไปนอนจนเกิดเสียงดังตุบเบาๆ พร้อมประกาศว่านี่คือสวรรค์ที่แท้จริง ห้องพักที่ โรงแรมวิสคิโอโอซาก้า ถูกออกแบบมาอย่างเรียบง่ายและสะอาดสะอ้านจนผมรู้สึกว่ามันมอบพื้นที่ว่างให้ความคิดที่ยุ่งเหยิงได้จัดระเบียบตัวเองใหม่ ผมลองเดินไปที่บาร์สิ่งอำนวยความสะดวก ความรู้สึกตอนเลือกหยิบของใช้ตามใจชอบทำให้ผมหวนนึกถึงวัยเด็กที่ได้เลือกขนมในร้านสะดวกซื้ออย่างมีความสุข เราตกลงกันว่าพรุ่งนี้เช้าจะตื่นไปลิ้มรสอาหารเช้าสไตล์อิตาเลียนที่ เวร์เด กัสซา ผมจินตนาการถึงกลิ่นหอมกรุ่นของขนมปังอบใหม่และรสสัมผัสของออมเล็ตฟูละมุน ในขณะที่เพื่อนอีกคนเริ่มบ่นพึมพำว่าพรุ่งนี้จะตื่นไหวไหม ซึ่งผมคิดว่านั่นเป็นคำถามที่สำคัญที่สุดของคืนนี้ เพราะการได้จมดิ่งลงในเตียงที่นุ่มจนดูดกลืนความเหนื่อยล้าทั้งหมดให้หายไปในความเงียบ คือความสุขที่เรียบง่ายและสมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว
แสงไฟจากเมืองหลวงสะท้อนบนกระจกห้องพัก เป็นภาพวาดที่ไม่มีวันจบสิ้น
- ลองปล่อยให้ตัวเองหลงทางในสถานีโอซาก้าโดยไม่ต้องพึ่งแผนที่ดูสักครั้ง
- อย่าพลาดการเริ่มต้นวันใหม่ด้วยออมเล็ตนุ่มละมุนที่ เวร์เด กัสซา