ผมไม่แน่ใจว่าเราหิวจริงหรือแค่โหยหาเหตุผลที่จะยื้อคืนนี้ให้ยาวออกไป เราเพิ่งพ้นความโกลาหลของงานเท็นจินมัตสึมาพร้อมไอร้อนที่ระเหยจากผิวหนัง ชุดยูคาตะกลายเป็นกับดักความร้อนที่ทำให้เหงื่อซึมแผ่นหลังจนเหนอะหนะ การเดินจากสถานีเจอาร์โอซาก้ามายัง โรงแรมวิสคิโอโอซาก้า ในคืนเดือนกรกฎาคมนั้นเชื่องช้า ราวกับอากาศกลายเป็นของเหลวข้นคลักที่โอบล้อมเราไว้จนหายใจลำบาก เราหอบถุงพลาสติกพะรุงพะรังผ่านล็อบบี้ที่ออกแบบเป็นระลอกคลื่นสีขาวสะอาดตา ซึ่งช่วยชะล้างความเหนื่อยล้าให้จางหายไปราวกับถูกชำระล้างด้วยสายน้ำเย็นฉ่ำก่อนจะก้าวเข้าสู่ห้องพักที่รอคอยเราอยู่
รสชาติของความลับยามตีหนึ่ง
"ไหนบอกว่าไดเอทไง แล้วนี่ซื้อไก่ทอดมาตั้งสามชิ้นเลยนะ" เสียงทักดังขึ้นพร้อมเสียงกวาดของลงบนโต๊ะทำงานผิวเรียบกริบที่สะท้อนแสงไฟนีออนสีนวลจางๆ
"ก็นี่มันโอซาก้านี่นา" อีกคนตอบพลางฉีกซองโอนิกิริเสียงดังแกรก กลิ่นสาหร่ายหอมฟุ้งปะทะความเย็นจัดของแอร์ที่พัดผ่านผิวหนังจนขนลุกซู่ "การกินของทอดตอนตีหนึ่งในห้องแอร์คือวัฒนธรรมท้องถิ่นที่แท้จริง นายไม่เข้าใจเหรอ"
"วัฒนธรรมบ้านไหนกัน" ผมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ พลางมองดูความวุ่นวายเล็กๆ บนโต๊ะ "แต่ยอมรับเลยว่าไก่ทอดนี่รสชาติดีชะมัด"
"พรุ่งนี้ตื่นมาหน้าบวมกันหมดแน่"
"ก็ช่างมันเถอะ อย่างน้อยตอนนี้เราก็ไม่ต้องเบียดกับคนนับพันในงานเทศกาลแล้ว"
เรานั่งล้อมวง กินไปบ่นไป เรื่องการเลือกสีชุดยูคาตะที่ผิดพลาด หรือจังหวะที่เพื่อนเกือบทำพัดหลุดมือตกน้ำ กลายเป็นเรื่องตลกที่เล่าซ้ำได้ไม่รู้จบในพื้นที่สี่เหลี่ยมที่แสนจะส่วนตัวแห่งนี้ ความเครียดจากการเดินทางมลายหายไปพร้อมกับคำพูดไร้สาระที่พรั่งพรูออกมา
ความเงียบที่ตกตะกอนหลังความอิ่ม
เมื่อเศษพลาสติกถูกเก็บกวาดและความหิวถูกเติมเต็ม ความเงียบก็คืบคลานเข้ามาแทนที่ราวกับหมอกจางๆ เสน่ห์ของ โรงแรมวิสคิโอโอซาก้า คือความเรียบง่ายที่เหมือนผืนผ้าใบสีขาว ยอมให้ความวุ่นวายของพวกเราแต้มลงไปชั่วคราวแล้วลบออกได้อย่างสะอาดหมดจด ผมทิ้งตัวลงบนเตียงที่นุ่มจนร่างกายค่อยๆ จมลงไปในความละมุน เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานอย่างซื่อสัตย์ ตัดขาดเราออกจากไอร้อนของเมืองโอซาก้าที่ยังคุกรุ่นอยู่ภายนอกหน้าต่าง ผมมองเพดานห้องแล้วรู้สึกว่าความสุขบางครั้งก็มีหน้าตาเหมือนการได้นั่งกินของทอดกับเพื่อนในห้องที่สะอาดเกินกว่าจะยอมให้มีเศษขนมตกอยู่ เป็นความสงบที่หาได้ยากยิ่งในเมืองที่ไม่มีวันหลับใหลแห่งนี้
ชุดยูคาตะที่กองบนเก้าอี้ดูเหมือนคนที่หมดแรง
- ไก่ทอดฟามิชิกิจากแฟมิลี่มาร์ท รสชาติมาตรฐานที่ไว้ใจได้เสมอ
- แซนด์วิชไข่ของลอว์สันที่นุ่มละมุนจนแทบไม่ต้องเคี้ยว