"เราจะลองสั่งอันนี้ไหม"

"เราจะลองสั่งอันนี้ไหม" คุณเอ่ยถามพลางชี้ไปยังเมนูอาหารเช้าที่ดูวิจิตรจนเกือบจะซับซ้อนเกินความจำเป็น ผมมองสบตาคุณแล้วยิ้มบางๆ โดยไม่สนว่าสิ่งนั้นคืออะไร ขอเพียงเป็นสิ่งที่คุณอยากลอง ผมก็พร้อมจะร่วมเดินทางไปในรสชาตินั้นด้วยกัน เราปล่อยให้ความเงียบทำงานท่ามกลางเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางแผ่วเบาภายในห้องของ โรงแรมอิมพีเรียลโอซาก้า พื้นที่ว่างระหว่างเราในเช้านี้ไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัด แต่มันกลับเหมือนผืนผ้าใบสีขาวที่รอให้เราช่วยกันแต้มสีสันลงไปอย่างช้าๆ

จังหวะที่เคลื่อนที่ช้าลงในห้วงคำนึง

ผมรู้สึกว่าห้องพักแห่งนี้มีแรงดึงดูดบางอย่างที่โอบล้อมเราไว้ ให้เราขยับเข้าหากันโดยไม่ต้องเอ่ยคำสัญญา แสงสลัวจากแม่น้ำโอคาวะที่ไหลเอื่อยผ่านหน้าต่างบานใหญ่ในเวลาเช้ามืด ดูราวกับเส้นด้ายสีเงินที่ถักทอความทรงจำให้เด่นชัดขึ้น อากาศเดือนมกราคมภายนอกคงหนาวเหน็บจนผิวสั่นสะท้าน แต่ภายในห้องนี้กลับมีอุณหภูมิที่พอเหมาะพอดีจนผมเกือบจะลืมเลือนความยะเยือกของฤดูหนาว ผมจำสัมผัสอุ่นจัดของถ้วยชาร้อนที่ปลายนิ้ว ความร้อนที่ค่อยๆ ซึมลึกเข้าไปในผิวหนังเหมือนความอาทรที่ค่อยๆ แทรกซึมเข้าสู่หัวใจ เราไม่ได้สนทนาถึงอนาคตที่หรูหราหรือแผนการชีวิตที่ซับซ้อน แต่กลับหลงใหลในเฉดสีของท้องฟ้าที่กำลังเปลี่ยนจากสีน้ำเงินเข้มเป็นสีเทาอ่อน และความขี้เล่นของสนุปี้ในห้องธีมพิเศษที่ดูเหมือนจะแอบมองเราด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย พื้นที่กว้างขวางของห้องทำให้เสียงหัวเราะเบาๆ ของคุณดังกังวานและชัดเจนกว่าครั้งไหนๆ ผมตระหนักว่าความรักอาจไม่ใช่การตามหาความสมบูรณ์แบบ แต่คือการได้นั่งเงียบๆ เคียงข้างกันในห้องที่มองเห็นเทือกเขาอิโคมะได้โดยไม่ต้องพยายามเป็นใครอื่น กลิ่นหอมจางๆ ของสบู่และสัมผัสเรียบตึงของผ้าปูที่นอนในห้องระดับ Imperial Floor Suite ทำให้การหยุดนิ่งอยู่ตรงนี้กลายเป็นรางวัลที่ล้ำค่าที่สุดของการเดินทาง แม้ไม่รู้ว่าจังหวะที่แสนพิเศษนี้จะคงอยู่ได้นานเพียงใด แต่ในวินาทีนี้ ความรู้สึกที่ได้รับมันช่างเพียงพอและเต็มเปี่ยม

แสงไฟจากเมืองโอซาก้าที่พร่าเลือนอยู่เบื้องหลังม่านสีขาวบริสุทธิ์

• ลองตื่นมาเฝ้ามองสายน้ำยามหกโมงเช้าด้วยกันนะ
• สั่งชุดน้ำชายามบ่ายมาทานในห้อง แล้วปล่อยให้เวลาไหลผ่านไปช้าๆ