"ผมว่ารอดูฝนหยุดก่อนดีกว่า"

"จะออกไปดูดอกไฮเดรนเยียตอนนี้เลยไหม" คุณถามพลางชี้ไปยังหน้าต่างที่มีละอองฝนเกาะเป็นทางยาว ผมมองออกไปเห็นเมืองโอซาก้าถูกฉาบด้วยสีเทาหม่น ราวกับภาพวาดสีน้ำที่ยังไม่แห้งสนิทและพร่าเลือน "ผมว่ารอดูฝนหยุดก่อนดีกว่า" ผมตอบ พร้อมทิ้งตัวลงบนเตียงที่นุ่มจนรู้สึกเหมือนถูกโอบกอดด้วยก้อนเมฆสีขาวสะอาด เราเงียบกันไปครู่หนึ่ง เป็นความเงียบที่ตกลงกันได้ว่า ในวินาทีนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการได้เอนหลังลงบนผ้าปูที่นอนที่รีดจนเรียบกริบและเย็นสบายผิวสัมผัส

จังหวะที่ช้าลงในพื้นที่สีขาว

ผมไม่แน่ใจว่านิยามของความหรูหราคืออะไร แต่ในห้องของ โรงแรมอิมพีเรียลโอซาก้า ผมรู้สึกว่ามันคือการมีพื้นที่ว่างให้เราได้หายใจได้เต็มปอดโดยไม่ต้องกังวลเรื่องเข็มนาฬิกา ห้องพักแบบอิมพีเรียล ฟลอร์ สวีท กว้างพอที่ผมจะเดินวนรอบตัวคุณได้โดยไม่ต้องระวังว่าจะชนขอบโต๊ะหรือพรมผืนหนา การได้เห็นเจ้าสนูปปี้ในชุดพนักงานต้อนรับตัวเล็กๆ วางอยู่ตรงมุมห้อง ทำให้ความเนี้ยบและประวัติศาสตร์อันยาวนานของโรงแรมดูใจดีและขี้เล่นขึ้นมาอย่างประหลาด คล้ายกับความสัมพันธ์ของเราที่บางครั้งก็ต้องมีมุมเปิ่นๆ มาเบรกความจริงจัง ผมยังจำรสสัมผัสของวากาชิชิ้นเล็กที่แบ่งกันทานคู่กับชาร้อนในเลานจ์ได้ ความหวานละมุนที่ค่อยๆ ละลายในปากท่ามกลางกลิ่นหอมจางๆ ของใบชาและแสงไฟสีวอร์มไวท์ที่อาบไล้ไปทั่วห้อง ทำให้โลกภายนอกที่วุ่นวายดูห่างไกลออกไปหลายกิโลเมตร เรานั่งมองหยดน้ำที่ไหลแข่งกันบนกระจกหน้าต่างที่เผยให้เห็นวิวแม่น้ำเบื้องล่างในม่านหมอก พลางคิดว่าการติดฝนอยู่ในห้องนี้อาจเป็นแผนการเดินทางที่ชาญฉลาดที่สุดของทริปนี้ เราไม่ได้คุยเรื่องเป้าหมายชีวิตหรือภาระงานที่ค้างอยู่ แค่รู้สึกถึงอุณหภูมิของปลายนิ้วที่สัมผัสกันเบาๆ ซึ่งมันอุ่นและมั่นคงกว่าอากาศชื้นของเดือนมิถุนายนข้างนอกนั่นเยอะเลย ผมชอบที่เห็นคุณหลับตาลงช้าๆ โดยมีเสียงฝนเป็นเพลงประกอบที่บรรเลงอย่างซื่อสัตย์ในพื้นที่ส่วนตัวแห่งนี้

เราไม่ได้ออกไปหาดอกไม้ แต่ปล่อยให้ความเงียบผลิบานอยู่ข้างในนี้แทน

• ลองสั่ง Afternoon Tea มาจิบในห้องขณะมองสายฝนโปรยปรายดูนะ
• ปล่อยให้เวลาไหลไปช้าๆ โดยไม่ต้องเปิดแผนที่นำทางให้วุ่นวาย