ใครกันที่บอกว่าไม่อยากกิน

ลมพฤศจิกายนในโอซาก้าเย็นจัดจนแสบจมูก เราเดินกลับเข้าสู่ โรงแรมอิมพีเรียลโอซาก้า ด้วยสภาพเหมือนผู้พ่ายแพ้ต่อการเดินทางนับหมื่นก้าวท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับของถนนมิโดซูจิ กลิ่นไอเย็นของคอนกรีตและละอองน้ำค้างยังติดอยู่ที่ปลายเสื้อ เพื่อนคนหนึ่งที่เพิ่งประกาศว่าอิ่มจนจุกกลับเป็นคนชวนให้ลงไป 'สำรวจ' ร้านสะดวกซื้อ ผลคือเราหอบหิ้วถุงพลาสติกพะรุงพะรังผ่านล็อบบี้ที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจ เสียงถุงก๊อบแก๊บที่ดังสะท้อนบนพื้นหินอ่อนขัดมันทำให้เรารู้สึกเหมือนเป็นผู้บุกรุกที่น่ารักในวิหารแห่งความหรูหราที่ทุกอย่างถูกจัดวางไว้อย่างไร้ที่ติ

รสชาติของบทสนทนาตอนเที่ยงคืน

"นายไม่คิดว่าเจ้าสนูปปี้ในห้องนี้มันดูขัดกับคำว่า Imperial อย่างรุนแรงเหรอ" เพื่อนผมพูดพลางยัดไก่ทอดฟามิชิกิชิ้นโตเข้าปาก กลิ่นน้ำมันทอดหอมฟุ้งกระจายตัดกับกลิ่นน้ำหอมจางๆ ของห้องพักธีมพิเศษที่ดูนุ่มนวล

"มันคือความย้อนแย้งที่ลงตัวต่างหาก นายไม่เข้าใจสุนทรียศาสตร์ของความขัดแย้ง" ผมตอบขณะพยายามแกะห่อโอนิกิริด้วยนิ้วที่ยังเย็นเฉียบจนสั่น

"สุนทรียศาสตร์อะไร ดูหน้ามันสิ เหมือนมาร์ชแมลโลว์ที่พยายามจะทำตัวเป็นพนักงานต้อนรับระดับห้าดาวที่เคร่งครัด"

เราหัวเราะร่วน นั่งล้อมวงกันบนพรมหนานุ่มที่ดูดซับทุกเสียงฝีเท้าจนโลกภายนอกดูไกลห่างออกไป ความกว้างของห้องทำให้เสียงหัวเราะของเราก้องกังวานเหมือนอยู่ในโถงถ้ำส่วนตัว เราบ่นเรื่องรองเท้ากัดและทางเดินที่ซับซ้อนราวกับเขาวงกตในสถานีรถไฟ ความหรูหราของห้องพักกลายเป็นเพียงฉากหลังที่ทำให้ของกินราคาไม่กี่ร้อยเยนดูเลอค่าและพิเศษขึ้นมาอย่างประหลาดในเวลาเที่ยงคืน

ความเงียบที่ตกตะกอนหลังมื้ออาหาร

เมื่อคำสุดท้ายถูกกลืนลงไป คำพูดก็ค่อยๆ จางหาย ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่แสนสบายและกลิ่นอายของความผ่อนคลาย เรานั่งพิงหัวเตียง มองออกไปนอกหน้าต่างเห็นแสงสีน้ำเงินหม่นของเมืองโอซาก้าที่พร่าเลือน และเงาสลัวของแม่น้ำโอคาวะที่ไหลเอื่อยราวกับเวลาถูกหยุดไว้ในห้วงคำนึง พื้นที่ว่างในห้องนี้ทำงานกับความรู้สึกเราได้อย่างประหลาด มันไม่ใช่ความเหงา แต่เป็นความรื่นรมย์ของการได้เป็นคนนอกที่ทำตัวเปิ่นๆ ในพื้นที่ที่สมบูรณ์แบบที่สุด ความเงียบที่เกิดขึ้นหลังจากความวุ่นวายของวันคือรางวัลที่แท้จริงที่เงินซื้อไม่ได้ แต่มันเกิดขึ้นได้เมื่อเรามีเพื่อนที่พร้อมจะหิวตอนเที่ยงคืนไปด้วยกัน

แสงไฟจากตึกสูงสะท้อนบนแก้วน้ำที่ยังดื่มไม่หมด

• ลองซื้อไก่ทอดฟามิชิกิกับโอนิกิไส้ไข่ปลามานั่งกินบนพรมในห้องพักตอนเที่ยงคืน
• ตื่นเช้ามาจิบกาแฟร้อนๆ พร้อมชมวิวแม่น้ำโอคาวะก่อนออกไปเดินหลงทางอีกครั้ง