ผมไม่แน่ใจว่าเรากำลังเดินทางมาพักผ่อนหรือกำลังอพยพย้ายบ้านกันแน่ กระเป๋าเดินทางใบเขื่องสามใบที่หนักอึ้งราวกับสมอเรือคอยฉุดรั้งเราไว้ พร้อมกับเด็กสองคนที่พกพาพลังงานมหาศาลมาเต็มเปี่ยม ท่ามกลางอากาศเดือนมกราคมในโอซาก้าที่หนาวจัดจนบาดผิว ลมเย็นยะเยือกพยายามแทรกซึมผ่านเนื้อผ้าของเสื้อโค้ทตัวหนา เราก้าวเข้าสู่ มิตซุยการ์เด้นโฮเทลโอซาก้าพรีเมียร์ ด้วยสภาพที่เหมือนเพิ่งผ่านสมรภูมิย่อยๆ มาหมาดๆ กลิ่นอายของผ้าขนสัตว์ที่ชื้นฝนจางๆ ผสมกับเสียงล้อกระเป๋าที่กระทบพื้นหินอ่อนดังระรัว ลูกคนโตยืนยันจะถือคีย์การ์ดไว้ในมือราวกับเป็นกุญแจสู่ขุมทรัพย์ ส่วนคนเล็กเริ่มวิ่งวนรอบล็อบบี้ด้วยความตื่นเต้นเหมือนกำลังสำรวจอาณาจักรใหม่ที่เพิ่งถูกค้นพบ ทุกอย่างดูวุ่นวายจนเกือบจะไร้ระเบียบ แต่ในความโกลาหลนั้น ผมกลับพบจังหวะที่คุ้นเคยของครอบครัว การเช็คอินที่รวดเร็วและรอยยิ้มของพนักงานช่วยให้เรากู้คืนสติที่กระจัดกระจายให้กลับมาเป็นรูปเป็นร่างอีกครั้ง ก่อนจะลากสัมภาระขึ้นสู่ห้องพักที่รอต้อนรับเราอยู่
แผนที่ลับในสายตาของเด็กน้อย
สำหรับเด็กๆ โรงแรมไม่ใช่เพียงที่ซุกหัวนอน แต่มันคือเขาวงกตขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยปริศนาที่น่าค้นหา ลูกคนเล็กดูจะหลงใหลในบ่อน้ำร้อนขนาดใหญ่หรือสปาของโรงแรมมากกว่าสถานที่ท่องเที่ยวชื่อดังภายนอกเสียอีก เขาจ้องมองไอน้ำสีขาวที่ลอยละล่องปกคลุมผิวน้ำราวกับม่านหมอกในเทพนิยาย พร้อมถามผมด้วยความสงสัยว่าน้ำร้อนเหล่านี้เดินทางมาจากไหน ผมไม่มีคำตอบที่ชัดเจนให้ แต่เราใช้เวลาแช่น้ำด้วยกันจนผิวกลายเป็นสีชมพูระเรื่อ ท่ามกลางกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่และเสียงหัวเราะที่ดังก้องในห้องอาบน้ำ ในห้องพักบนชั้นพรีเมียร์ที่กว้างขวางพอจะให้พวกเขาปลดปล่อยพลังงานได้โดยไม่ชนโคมไฟ ลูกคนโตค้นพบความลับว่าการมองลงมาจากหน้าต่างชั้นสูงทำให้รถยนต์บนท้องถนนดูเหมือนของเล่นชิ้นจิ๋วที่เคลื่อนที่อย่างเชื่องช้า เมื่อเราเดินเท้าไปยังสถานีฮิโกบาชิ ลมหนาวปะทะใบหน้าจนชาหนึบ แต่เด็กๆ กลับสนุกกับการนับจำนวนตู้กดน้ำอัตโนมัติที่เรียงรายอยู่ตามทางราวกับเป็นเกมล่าสมบัติ
ห้วงเวลาสีน้ำเงินและความเงียบที่โหยหา
เมื่อแสงไฟในห้องหรี่ลงและเด็กๆ จมดิ่งสู่ห้วงนิทรา ความเงียบที่ผมและภรรยาเฝ้ารอคอยก็มาถึง เราพากันขึ้นไปยัง เลานจ์ ริวิแยร์ บนชั้นพรีเมียร์ มันเป็นช่วงเวลาที่หายากและล้ำค่าราวกับเพชรเม็ดงาม การได้เอนกายลงบนโซฟากำมะหยี่ที่นุ่มละมุน พร้อมจิบเครื่องดื่มเย็นฉ่ำในมือ โดยไม่มีเสียงถามว่า "พ่อครับ ทำไมท้องฟ้าเป็นสีนี้" เป็นความหรูหราที่แท้จริงยิ่งกว่าสิ่งใด ผมมองออกไปเห็นวิวเมืองนากาโนชิมะยามค่ำคืน แสงไฟจากตึกระฟ้าสะท้อนกับผิวน้ำเบื้องล่างเป็นประกายระยิบระยับราวกับเศษแก้วที่ถูกโปรยไว้บนผืนผ้าสีดำ แสงไฟสลัวในเลานจ์ช่วยปลอบประโลมใจที่เหนื่อยล้าให้สงบลง เราไม่ได้สนทนากันมากมายนัก เพียงแค่นั่งเคียงข้างกันในความเงียบที่ไม่ได้ทำให้รู้สึกเหงา แต่กลับทำให้เรารู้สึกว่าได้กลับมาเป็นตัวของตัวเองอีกครั้ง หลังจากสวมบทบาทเป็น 'ทีมสนับสนุน' ผู้ซื่อสัตย์ให้ลูกๆ มาตลอดทั้งวันใน มิตซุยการ์เด้นโฮเทลโอซาก้าพรีเมียร์ แห่งนี้
รสชาติของการจากลาที่ไม่อยากให้จบลง
เช้าวันสุดท้ายเริ่มต้นด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของเนยและขนมปังที่ร้าน ฮากาตะ-โร ซึ่งปลุกเราให้ตื่นจากภวังค์ ลูกๆ ตื่นเต้นกับออมเล็ตสีเหลืองทองที่ปรุงสดๆ ตรงหน้า ความนุ่มฟูของไข่ที่ละลายในปากและรสชาติที่กลมกล่อมทำให้มื้อเช้านี้กลายเป็นความทรงจำที่พิเศษที่สุด ตอนที่ต้องเก็บข้าวของลงกระเป๋า ลูกคนเล็กทำหน้ามุ่ยและพึมพำว่าไม่อยากกลับบ้าน ผมมองดูห้องพักที่ครั้งหนึ่งเคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความวุ่นวาย แล้วตระหนักได้ว่าความทรงจำที่นี่ไม่ได้สลักไว้ด้วยความหรูหราของสถานที่ แต่สลักไว้ด้วยความรู้สึกว่าเราได้ใช้เวลาที่มีคุณภาพร่วมกันจริงๆ ในพื้นที่ที่โอบรับเราทุกคนได้อย่างพอดี
- หากเดินทางเป็นครอบครัว แนะนำให้เลือกห้องพักชั้นพรีเมียร์เพื่อเข้าใช้เลานจ์ ซึ่งเป็นสวรรค์แห่งการพักผ่อนสำหรับพ่อแม่หลังจากเด็กๆ หลับ
- ห้ามพลาดอาหารเช้าที่ร้าน ฮากาตะ-โร โดยเฉพาะเมนูไข่ที่ปรุงสดใหม่ พร้อมชมวิวเมืองที่สวยงามผ่านหน้าต่างร้าน