ค่ำคืนเดียวกันในสองความทรงจำที่ขนานกัน

ผมจำได้ว่าเรายืนอยู่ที่เลาจน์ชั้นพรีเมียร์ของ มิตซุยการ์เด้นโฮเทลโอซาก้าพรีเมียร์ แสงไฟจากย่านนากาโนชิมะเบื้องล่างดูเหมือนแผงวงจรไฟฟ้าขนาดมหึมาที่กำลังส่งสัญญาณบางอย่าง แก้วสปาร์กลิงไวน์ในมือเย็นจัดจนไอน้ำเกาะพราว เราสนทนากันด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำตัวเป็นผู้ใหญ่ ท่ามกลางกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมราคาแพงและเสียงเพลงแจ๊สที่คลอเบาๆ มันเป็นจังหวะชีวิตที่ดูสมบูรณ์แบบจนน่าประหลาดใจ

คุณไม่เชื่อหรอกว่าตอนนั้นเราสภาพดูไม่ได้แค่ไหน เราเดินหลงทางจนน่องปวดหนึบ แถมยังเถียงกันเรื่องแผนที่จนเกือบจะตัดเพื่อน ผลคือพอถึงเลาจน์ เราก็นั่งแหมะลงบนโซฟากำมะหยี่อย่างหมดสภาพ ผมจำได้ว่ามีคนทำเครื่องดื่มหกใส่แขนเสื้อจนเป็นคราบด่าง แต่เรากลับหัวเราะร่าจนตัวโยน ความหรูหราของที่นี่กลายเป็นเพียงฉากหลังที่ตลกขบขันเมื่อเทียบกับความวุ่นวายที่พวกเราพกติดตัวมาด้วย

รสชาติเดียวกับความรู้สึกที่แตกกระจาย

ที่ร้านฮากาตะโร่ ผมจำรสชาติของหม้อไฟมตสึนาเบะได้แม่นยำ ความเค็มนำที่ตามด้วยความหวานละมุนของผักและมันวัวที่ละลายในปากเหมือนเนย กลิ่นหอมฉุนของน้ำซุปโชยุอบอวลไปทั่วโต๊ะ ท่ามกลางอากาศเดือนเมษายนที่ยังทิ้งความหนาวเย็นไว้ในกระดูก ความร้อนของน้ำซุปที่ไหลลงคอทำให้ผมรู้สึกว่า ร่างกายได้ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาพบกับโอซาก้าอย่างแท้จริง

ผมแทบไม่จำรสชาติอาหารได้เลย แต่จำแสงไฟสีนวลในร้านที่ทำให้ใบหน้าของเพื่อนทุกคนดูอ่อนโยนขึ้นอย่างประหลาด เรานั่งมองกิ่งซากุระที่สั่นไหวอยู่นอกหน้าต่าง พร้อมกับนินทาเรื่องแผนการตื่นตีห้าที่ล่มไม่เป็นท่าจนกลายเป็นตื่นเที่ยง เสียงหัวเราะของเราดังจนโต๊ะข้างๆ หันมามองด้วยสายตาตำหนิ แต่เรากลับสนุกกับการล้อเลียนความล้มเหลวของตัวเองในค่ำคืนนั้น

พื้นที่เดียวที่ความเห็นของเราบรรจบกัน

เราตกลงกันได้เพียงเรื่องเดียวคือความวิเศษของสปาและห้องอาบน้ำรวมขนาดใหญ่ใน มิตซุยการ์เด้นโฮเทลโอซาก้าพรีเมียร์ ผมไม่แน่ใจว่ามันเป็นเพราะอุณหภูมิของน้ำหรือม่านไอน้ำสีขาวที่ห่อหุ้มเราไว้ แต่เมื่อร่างกายจมลงในน้ำอุ่น ความเหนื่อยล้าจากการเดินสำรวจเมืองก็มลายหายไปในความเงียบ เราไม่ได้คุยอะไรกัน แค่นอนหลับตาปล่อยให้ความร้อนนวดเฟ้นกล้ามเนื้อ เป็นพื้นที่ว่างที่อนุญาตให้เราไม่ต้องพยายามเป็นอะไรเลย นอกจากมนุษย์ที่โหยหาการพักผ่อน

แสงแดดอ่อนยามเช้าที่ตกกระทบบนผ้าปูเตียงสีขาวสะอาดตา