"ใครบอกว่ามาโอซาก้าเดือนมิถุนายนแล้วจะโรแมนติกวะ" เสียงโวยวายดังแทรกเสียงฝนที่ตกหนัก "ก็ในรีวิวบอกว่าไฮเดรนเยียสวยไง!" "สวยบ้านแกดิ ดูสภาพพวกเราตอนนี้ดิ เหมือนลูกหมาตกน้ำทั้งกลุ่มเลย" เราหัวเราะร่าพลางสะบัดร่มที่เปียกโชกจนน้ำกระเซ็นไปทั่วโถงทางเดิน กลิ่นอับชื้นของเสื้อผ้าปะทะกับกลิ่นน้ำหอมจางๆ ของโรงแรม เป็นความโกลาหลที่ดูตลกดีเมื่อเทียบกับใบหน้านิ่งสนิทของพนักงานต้อนรับที่มองมาด้วยสายตาเอ็นดู
พื้นที่ว่างระหว่างเรากับสายฝน
ผมไม่แน่ใจว่าความหรูหรามีนิยามที่แน่นอนไหม แต่ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ มิตซุยการ์เด้นโฮเทลโอซาก้าพรีเมียร์ ผมรู้สึกเหมือนหลุดเข้าไปในฟองอากาศใสที่กั้นเราออกจากความชื้นสัมพัทธ์อันน่าอึดอัดของเมืองโอซาก้า โดยเฉพาะเมื่อขึ้นมายังชั้นพรีเมียร์ พื้นที่ที่นี่ถูกออกแบบมาเพื่อโอบอุ้มความเหนื่อยล้า ผนังกระจกบานใหญ่ทำหน้าที่เป็นกรอบรูปที่ฉายภาพย่านนากาโนชิมะในวันที่ท้องฟ้าเป็นสีเทาหม่น ผมชอบสัมผัสของพรมหนานุ่มที่ดูดซับเสียงฝีเท้าจนเงียบกริบ และความเย็นเฉียบของแก้วไวน์ในมือที่ตัดกับไออุ่นจากระบบปรับอากาศ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้และดอกไม้เมืองหนาวอบอวลอยู่ในอากาศ ทำให้ความวุ่นวายภายนอกกลายเป็นเพียงภาพยนตร์เงียบที่ไม่มีเสียงรบกวน การได้ทิ้งตัวลงบนโซฟากำมะหยี่ตัวใหญ่หลังจากเดินตากฝนมาทั้งวัน คือรางวัลที่สมเหตุสมผลที่สุดของการเดินทางครั้งนี้
บทสนทนาตอนตีหนึ่ง
"แกคิดว่าอีกสิบปี เราจะยังเป็นแบบนี้อยู่ไหม" เสียงกระซิบแผ่วเบาในความสลัว เราเพิ่งกลับจากห้องอาบน้ำรวมขนาดใหญ่ ผิวหนังยังรู้สึกอุ่นซ่านและผ่อนคลายจากไอน้ำ "แบบไหน แบบที่เถียงกันเรื่องร่มพังเนี่ยนะ" "เออ" "ก็น่าจะนะ แต่คงเปลี่ยนมาเถียงกันเรื่องยาแก้ปวดหลังแทน" เราหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ความเงียบที่แทรกระหว่างประโยคไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัด แต่มันเหมือนพื้นที่ว่างในงานดีไซน์ที่ทำให้มิตรภาพของเราเด่นชัดขึ้นมาอย่างประหลาด
แสงไฟสีส้มสลัวที่สะท้อนบนพื้นถนนเปียกชื้นของนากาโนชิมะ
- ลองสั่งออมเล็ตที่ร้านอาหารตอนเช้า รสชาติละมุนที่ทำให้เช้าวันฝนตกดูใจดีขึ้น
- แช่ตัวในห้องอาบน้ำรวมขนาดใหญ่ให้ร่างกายเบาสบายก่อนออกไปเผชิญความวุ่นวายของเมือง