รสขมปร่าของเบียร์เย็นจัดในบาร์โรงแรมตอนสี่ทุ่ม ปะทะกับความเค็มมันของทาโกยากิที่แอบหิ้วเข้ามาในห้อง กลิ่นซอสเข้มข้นอบอวลอยู่ในอากาศ ท่ามกลางการตกแต่งสไตล์ Contemporary Chic ที่เปลี่ยนเสียงบ่นเรื่องรองเท้ากัดให้กลายเป็นบทสนทนาที่ดูหรูหราขึ้นมาอย่างประหลาด
"นายจะนอนกินที่ขนาดนั้นเลยเหรอ" ผมถามเพื่อนที่กำลังพยายามยึดครองพื้นที่ในห้อง Standard Triple ซึ่งกว้างจนเกือบจะวิ่งไล่จับกันได้ เราถกเถียงกันเรื่องมุมห้องด้วยน้ำเสียงกึ่งรำคาญกึ่งขำ สุดท้ายจบลงที่การนอนกางแขนกางขาจนไม่มีใครขยับไปไหนได้ เป็นสงครามที่ไร้ผู้ชนะ แต่ทุกคนได้หลับ
เราเรียกพื้นที่สี่เหลี่ยมนี้ว่า 'สนามประลอง' ที่ซึ่งกองเสื้อผ้าใช้แล้วถูกทิ้งระเกะระกะจนกลายเป็นภูเขาจำลองในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมง เราหัวเราะให้ความเละเทะที่ดูเหมือนงานศิลปะนามธรรมบนพื้นห้องที่กว้างพอจะรองรับความไร้ระเบียบของพวกเราได้อย่างใจกว้าง
คืนเดือนกันยายนที่ลมพัดเอื่อย หญ้าซุซูกิพริ้วไหวเป็นระลอกคลื่น แสงจันทร์สีนวลสะท้อนบนผิวน้ำของอ่าวโอซาก้าจนดูเหมือนกระจกบานยักษ์ ความเงียบงันที่โอบล้อมทำให้เราไม่ต้องพยายามขุดคุยเรื่องลึกซึ้ง แค่ปล่อยให้ความเงียบทำงานแทนคำพูดก็เพียงพอแล้ว
ผนังห้องโทนเรียบและแสงไฟที่ปรับระดับได้ตามอารมณ์สร้างมิติของความว่างเปล่าที่น่าหลงใหล ผมชอบวิธีที่แสงสีนวลตกกระทบขอบเตียงสีขาวสะอาดตา มันดูบริสุทธิ์จนไม่น่าเชื่อว่าเมื่อครู่พวกเราเพิ่งจะเปลี่ยนห้องพักให้กลายเป็นรังหนู การมีที่ว่างให้หายใจโดยไม่ต้องระวังว่าจะเหยียบเท้าใครคือความหรูหราที่แท้จริง
ระยะทาง 8 นาทีไป Kaiyukan กลายเป็นชั่วโมงแห่งการหลงใหลในสถาปัตยกรรมแปลกตาข้างทาง เราหยุดถ่ายรูปจนเกือบพลาดรอบเข้าชม แต่ความผิดพลาดที่ไม่ได้เขียนไว้ในโบรชัวร์นี่แหละที่ทำให้ทริปนี้มีชีวิต การมีโรงแรมตั้งอยู่ใกล้จุดหมายทำให้ความกังวลเรื่องเวลาจางหายไปในอากาศ
การเดินทางกับเพื่อนในวัยนี้คือการยอมรับว่าแผนการเป็นเพียงคำแนะนำ การได้ทิ้งตัวลงบนฟูกนุ่มๆ ของ ควินเทสซ่าโฮเทลโอซาก้าเบย์ หลังจากเดินจนขาขวิดคือรางวัลที่สมเหตุสมผลที่สุด ผมมองเพื่อนที่หลับปุ๋ยทั้งที่ยังใส่ถุงเท้าข้างเดียว แล้วรู้สึกว่าความสมบูรณ์แบบอาจหมายถึงความไม่สมบูรณ์แบบที่ลงตัว
แสงไฟจากตึกสูงริมอ่าวที่ค่อยๆ ดับลงทีละดวง
- ลองเดินไป Kaiyukan ตอนเช้าตรู่ ลมเย็นๆ จะทำให้คุณตื่นเต็มตา
- จองห้อง Standard Triple ไปเลย จะได้มีพื้นที่เถียงกันได้ถนัดๆ