จังหวะการก้าวเดินในแสงตะวันของคิตาฮามะ

ผมไม่แน่ใจว่าความหนาวจัดของเดือนมกราคมในโอซาก้าทำงานกับเราอย่างไร แต่วันนั้นตอนที่เราก้าวออกจากสถานีคิตาฮามะ ลมเย็นเฉียบปะทะใบหน้าจนเราต้องขยับกายเข้าหากันโดยสัญชาตญาณ ระยะทางเพียงหนึ่งนาทีมุ่งหน้าสู่ THE ROYAL PARK CANVAS OSAKA KITAHAMA กลับรู้สึกยาวไกลกว่าความเป็นจริง เพราะเรามัวแต่ปล่อยให้สายตาสำรวจตึกแถวทรงเก่าที่ยืนหยัดอย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางย่านการเงินอันเคร่งขรึม เราเดินเลียบแม่น้ำโทซาโบริ มองเห็นเก้าอี้ว่างเปล่าในคาเฟ่ริมน้ำที่ถูกทิ้งให้เดียวดายเพราะอากาศที่เย็นเกินกว่าจะทนไหว คุณกระชับเสื้อโค้ทตัวหนาแล้วหันมาถามผมด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่าเรามาถูกทางไหม ผมไม่ได้ตอบเป็นคำพูด แต่เลือกที่จะสอดประสานนิ้วมือเข้ากับมือของคุณ ความรู้สึกในตอนนั้นเหมือนเราเป็นคนนอกสองคนที่กำลังลอบเร้นเข้ามาในพื้นที่ซึ่งทุกคนกำลังรีบเร่งไปสู่จุดหมายของตนเอง

ห้วงคำนึงในพื้นที่สีขาว

เมื่อก้าวเข้าสู่ แคนวาส เลานจ์ ทุกอย่างดูสว่างและสะอาดตาจนผมรู้สึกว่าพื้นที่ตรงนี้เป็นเหมือนเฟรมผ้าใบที่ยังว่างเปล่า กลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วบดหอมกรุ่นลอยมาแตะจมูก ช่วยปลอบประโลมหัวใจที่สั่นเทาจากความหนาวให้ชื้นขึ้นมาทันที เราเลือกที่นั่งริมหน้าต่าง ปล่อยให้แสงแดดอ่อนๆ ของฤดูหนาวทอดตัวลงบนโต๊ะไม้สีอ่อน ผมเฝ้ามองหยดน้ำเล็กๆ ที่เกาะพราวรอบแก้วกาแฟ และสังเกตเห็นปลายนิ้วของคุณที่ลากเส้นไปตามหยดน้ำนั้นอย่างเหม่อลอย ความเงียบระหว่างเราไม่ใช่ความอึดอัด แต่คือการอนุญาตให้แต่ละคนได้จมดิ่งลงในห้วงความคิดของตัวเอง โดยที่มีอีกคนนั่งอยู่เคียงข้างในพื้นที่ที่ออกแบบมาเพื่อการพักผ่อนอย่างแท้จริง

บทสนทนาใต้แสงไฟยามค่ำคืน

พอตกกลางคืน บรรยากาศของคิตาฮามะกลับพลิกผันไปอย่างสิ้นเชิง ความวุ่นวายของย่านธุรกิจจางหายไป เหลือเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากเสาไฟฟ้าที่ทอดเงายาวเหยียด เราลงไปที่บาร์ของโรงแรม สั่งเครื่องดื่มที่มีรสชาติซับซ้อนและจิบมันอย่างช้าๆ ท่ามกลางเสียงเพลงจังหวะเบาๆ ที่แทรกซึมผ่านความเงียบ เราคุยกันเรื่องที่ไม่สำคัญนัก เรื่องหนังสือที่เคยอ่าน หรือเรื่องตลกที่จำไม่ได้ว่าใครเป็นคนเล่า ระยะห่างระหว่างเราลดน้อยลงตามระดับแสงไฟที่หรี่ลง เมื่อเรากลับขึ้นไปยังห้องดีลักซ์ทวิน ความรู้สึกของการเป็นเจ้าของพื้นที่ส่วนตัวเริ่มทำงาน เราทิ้งตัวลงบนเตียงที่นุ่มจนเกือบจะจมหายลงไป ความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศตัดกับความอุ่นซ่านของผ้าห่มผืนหนาที่โอบล้อมเราไว้ทั้งสองคน

สิ่งที่ความมืดมิดมอบให้

ในความเงียบสงัดของห้องพัก ผมรู้สึกว่าที่นี่ไม่ใช่แค่โรงแรม แต่เป็นผืนผ้าใบที่รอการแต้มสีของความทรงจำ เราไม่ได้ทำอะไรพิเศษ ไม่ได้ออกไปท่องเที่ยวยังจุดเช็คอินยอดฮิต แต่การได้นอนฟังเสียงลมหายใจของกันและกันในห้องที่เงียบสนิทกลับเป็นสิ่งที่ประทับใจที่สุด ผมมองเห็นเงาของแสงไฟจากภายนอกที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นเส้นสายพาดผ่านเพดาน ความไม่แน่นอนในความสัมพันธ์ของเราดูจะเบาบางลงในพื้นที่แห่งนี้ เราค้นพบว่าความโรแมนติกอาจไม่ใช่การบอกรักด้วยเสียงอันดัง แต่คือการรับรู้ว่ามีใครอีกคนนอนอยู่ข้างๆ ในเมืองที่กว้างใหญ่และหนาวเหน็บ โดยที่เราไม่ต้องพยายามเป็นคนอื่นเพื่อให้ใครยอมรับ

แสงไฟดวงเล็กบนหัวเตียงที่ยังคงทำหน้าที่เฝ้ามองเรา

• เดินทอดน่องเลียบแม่น้ำโทซาโบริยามเช้าเพื่อสัมผัสอากาศบริสุทธิ์
• ปล่อยใจไปกับกาแฟที่ แคนวาส เลานจ์ เพื่อจัดระเบียบความคิดก่อนเริ่มวัน