กลิ่นอายของเดือนกุมภาพันธ์ในโอซาก้าเริ่มต้นด้วยความเย็นจัดที่กรีดลึกถึงปลายนิ้วจ

กลิ่นอายของเดือนกุมภาพันธ์ในโอซาก้าเริ่มต้นด้วยความเย็นจัดที่กรีดลึกถึงปลายนิ้วจนเริ่มชาหนึบ ลมหายใจที่พ่นออกมากลายเป็นไอสีขาวพร่าเลือน ลมที่พัดผ่านถนนมิโดซูจิมีความหยาบกระด้างราวกับกระดาษทรายที่ขัดผิวเราจนแสบผิว ทำให้เราต้องขยับกายเข้าหากันโดยอัตโนมัติเพื่อแบ่งปันความอบอุ่นที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด เมื่อลิฟต์นำเราขึ้นสู่ชั้น 25 ของ เดอะรอยัลพาร์คโฮเทลไอคอนิคโอซาก้ามิโดซูจิ ความอบอุ่นที่ปะทะใบหน้าให้ความรู้สึกเหมือนถูกโอบกอดด้วยผ้าห่มผืนหนาที่ถักทอจากแสงไฟสีนวลและกลิ่นหอมอ่อนๆ ของความหรูหราที่ไม่ได้ตะโกนบอกใคร เรายืนนิ่งอยู่หน้ากระจกบานยักษ์ที่กั้นระหว่างเรากับโลกภายนอก มองดูแสงไฟของเมืองที่ไหลวนราวกับกระแสเลือดในเส้นเลือดใหญ่ของมหานคร แสงสีเหลืองและแดงจากไฟท้ายรถที่เคลื่อนที่ช้าๆ ดูราวกับภาพวาดนามธรรมที่เปลี่ยนรูปทรงไปตามจังหวะการเต้นของหัวใจเมือง เราไม่ได้สนทนาอะไรกันมากนัก เพียงแค่แบ่งมาการองสีพาสเทลคนละชิ้น รสหวานจัดของมันปะทะกับความขมลึกของกาแฟโอกาวะที่ยังกรุ่นไอความร้อนในแก้วเซรามิกผิวเรียบ เป็นจังหวะที่ผมรู้สึกว่าความไม่แน่นอนในความสัมพันธ์ของเรากลายเป็นเรื่องน่าสนใจขึ้นมาอย่างประหลาด ราวกับว่าความเปราะบางนั้นคือศิลปะอย่างหนึ่ง เมื่อกลับเข้าสู่ห้องพักแบบ เอ็กเซ็กคิวทีฟ ดีลักซ์ คิง เราทิ้งตัวลงบนเตียงสีขาวสะอาดตากว้างขวางจนเกือบจะหลงทางในความนุ่มนวลที่ดูดซับความเหนื่อยล้าจากการเดินฝ่าลมหนาวไปชมดอกบ๊วยที่ปราสาทโอซาก้าจนหมดสิ้น เช้าวันต่อมาที่ ลา เบล อัสสิเอต กลิ่นเนยหอมฟุ้งจากออมเล็ตในครัวเปิดปลุกประสาทสัมผัสให้ตื่นรู้อย่างสมบูรณ์แบบ เรานั่งมองผู้คนเริ่มเคลื่อนไหวผ่านกระจกชั้น 15 ในขณะที่ลิ้นยังสัมผัสถึงความกรอบบางของครัวซองต์ที่ชุ่มเนยซึ่งละลายหายไปอย่างช้าๆ ความเงียบระหว่างเราในตอนนั้นไม่ใช่ความอึดอัด แต่เป็นพื้นที่ว่างที่ถูกออกแบบมาอย่างประณีตเพื่อให้เราได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันชัดขึ้นกว่าปกติ ผมคิดในใจว่า หากเราสามารถหยุดเวลาไว้ในจังหวะที่เชื่องช้าและเรียบง่ายเช่นนี้ได้ตลอดไปคงจะดีไม่น้อย ความอบอุ่นที่ปลายนิ้วตอนที่มือเราสัมผัสกันโดยบังเอิญบนโต๊ะไม้ขัดมันที่สะท้อนแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้า คือภาพสุดท้ายที่ผมอยากบันทึกไว้ในความทรงจำให้ชัดเจนที่สุดก่อนที่ฤดูหนาวนี้จะจางหายไปในม่านหมอกของกาลเวลา